ิดไม่ออกจะมีวิธีอะไรอีกละ”408
ทุกวันนี้องค์หญิงจาวหยางคิดอยากที่จะไปเหยียบผืนแผ่นดินต้าฉู่ อยากจะไปดูต้าฉู่ ด้วยเหตุนี้ตอนที่นางว่างก็จะวิ่งไปที่จวนท่านอ๋องรุ่ย พยายามชักจูงซูเจ๋อให้แอบไปต้าฉู่กับนางเวลาที่ซูเจ๋อว่าง ด้านข้างมือของเขาไม่ห่างจากปิ่นหยกขาวนั่นเลย มันกลายเป็นของเล่นของเขา มีเพียงบางเวลาที่มองปิ่นหยกขาวในมือ สีหน้าก็ค่อยๆอึมครึมลงองค์หญิงเจ้าพูดวุ่นวายยุ่งเหยิงอยู่ด้านหน้าเขา หลังจากนั้นก็กล่าวอย่างฮีกเหิมว่า “ท่านพี่ ข้าไม่รู้จะทำอย่างไร พวกเราไปต้าฉู่กันเถิดนะ”ซูเจ๋อกล่าวอย่างราบเรียบว่า “หากข้ารีบร้อนยังพอรับได้ เหตุใดเจ้าถึงรีบร้อนไปที่ต้าฉู่ ที่นั่นมีคนที่เจ้าถูกใจหรือ?”ชั่วประเดี๋ยวเดียวองค์หญิงจาวหยางก็โมโห กล่าวขึ้นว่า “ท่านอย่าพูดมั่วนะ！ข้าไม่มีคนที่ถูกใจ！ไม่มีอย่างแน่นอน ！ท่านพี่ ท่านไม่ได้พบกับจักรพรรดิแห่งต้าฉู่มาหนึ่งปีแล้ว เหตุใดท่านถึงไร้การเคลื่อนไหว แต่เป็นข้าที่รีบร้อนจะตายแล้ว！”ซูเจ๋อพิงหลังที่เก้าอี้ เก็บปิ่นหยกขาวไว้ในอุ้งมือ กล่าวว่า “รีบร้อนแล้วมีประโยชน์อันใด ร่างกายของข้านี้ฟื้นฟูได้ไม่ดี ไม่เหมือนเจ้าที่สามารถเดินทางไกลด้วยความยากลำบากได้ แอบไปที่ต้าฉู่แล้วอย่างไร ไม่สมเหตุสมผลสุดท้ายก็พูดไม่ได้ไม่สำเร็จก็ถูกส่งกลับมาเหมือนเดิม”หนึ่งปีมานี้ ซูเจ๋อฟื้นฟูร่างกายอย่างดีละเอียดรอบคอบ ราชสำนักและอาณาปราชาราษฎร์ที่อยู่เบื้องบนเบื้องล่างล้วนดูออกว่าอ
