ดิเป่ยเซี่ยแล้วและกำลังกลับไปยังโรงเตี๊ยมหลวง อ๋องมู่ส่งข่าวเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ให้ฉินหรูเหลียงรับทราบแล้ว เมื่อรู้ว่าต้องออกเดินทางวันนี้ ฉินหรูเหลียงกับกองทหารองครักษ์และทูตจึงเก็บของรอไว้ พร้อมจะออกเดินทางทุกเมื่อเสื้อผ้าทั้งชุดของเฉินเสียนเปียกชื้นไปด้วยนํ้าฝน สภาพของเธอดูไม่ได้เลยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับองครักษ์ของวังหลวงอีกครั้งทว่าเธอไม่ได้มีสีหน้าที่จนแต้มหรือมีท่าทีที่ตํ่าต้อยอีกต่อไปจักรพรรดินีผู้เคยกล่าวกับคณะทูตไว้ว่า “ผู้ใดร้องขอ ผู้นั้นย่อมกลายเป็นผู้ที่ด้อยกว่า” ได้กลับมาเป็นจักรพรรดินีผู้สูงศักดิ์แห่งต้าฉู่อีกครั้งบางสิ่งบางอย่างไม่อาจได้มาด้วยการยอมลดตัวเข้าแลก เฉินเสียนจำได้ขึ้นใจแล้ว ตั้งแต่ออกมาจากพระราชวังของจักรพรรดิเป่ยเซี่ย เธอก็เข้าใจอย่างแจ่มแจ้งแล้วว่าตลอดชีวิตที่เหลือหลังจากนี้ ซูเจ๋อจะเป็นคนที่เธอได้แต่เฝ้ามองทว่าไม่มีทางเอื้อมถึง แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังคงมองมาทางเหนือได้เสมอเธอยังคงรักและคิดถึงเขาได้เหมือนเดิมต่อให้อยู่ร่วมกันไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ต่างคนต่างสบายดี เท่านี้ดียิ่งกว่าหยินและหยางมากแล้วไม่ใช่หรือเธอรีบอาบนํ้าและเปลี่ยนไปสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ จากนั้นจึงพาผู้คนของเธอออกเดินทางไปจากเมืองหลวง ถึงอย่างไรพวกเขาก็คือแขกที่มาจากต้าฉู่ ดังนั้นอ๋องมู่จึงพาองค์หญิงจาวหยางไปส่งที่ประตูเมืององค์หญิงจาวหยางมองสตรีผู้มีบุคลิกองอาจผึ่งผายบนหลังม้าอย่างไม่อย
