มหัวใจของเธอจึงยังเจ็บปวดขนาดนี้ทำไมซูเจ๋อจะต้องมา ทำไมเขาต้องปกป้องเธอ ทำไมถึงต้องกางร่มให้ ทำไมต้องกลัวว่าเธอจะเปียกฝน ทำไมต้องคุกเข่าอยู่กับเธอจนทำให้ตัวเองเหน็บหนาวทำไมเธอถึงไม่ยืนกรานที่จะหยุดเขา357
นั่นเป็นเพราะว่าเธอยึดติดอยู่กับความหวานชื่นและความอบอุ่นในช่วงเวลานั้น เธอทนอยู่กับความโดดเดี่ยวเงียบเหงามานานเกินไป เธอยังหวังว่าเธอจะโชคดี คิดว่าจักรพรรดิเป่ยเซี่ยจะต้องเห็นใจในความรักที่มั่นคงระหว่างเธอกับซูเจ๋อ!“ใครก็ได้ มาหยุดนางแทนข้า อย่าให้นางเข้าไปในโถงด้านข้างเด็ดขาด!”ขันทีหลายคนที่อยู่นอกห้องตำราหลวงคอยเฝ้าเฉินเสียนไว้ จากนั้นจักรพรรดิเป่ยเซี่ยจึงก้าวยาวๆ จากไปอย่างไร้ความเมตตาก่อนหน้านี้ซูเจ๋อหยุดฝ่ามือของจักรพรรดิเป่ยเซี่ยที่กำลังจะตบลงมาบนใบหน้าของเฉินเสียนไว้ได้ ทว่าตอนนี้เฉินเสียนกลับกลายเป็นเฉินเสียนที่ตบหน้าตัวเองอย่างแรงเธอเพิ่งจะรู้สึกได้ว่าตัวเองไม่มีสติเลย เธอจำเป็นต้องตบให้ตัวเองมีสติ เธอเพิ่งจะคิดได้ว่าสิ่งที่จักรพรรดิเป่ยเซี่ยพูดมาถูกต้องทุกอย่าง เธอเห็นแก่ตัวเกินไปเธอมันไร้ยางอายเวลานี้แสงไฟภายในโถงด้านข้างสว่างไสว คืนนี้ที่สำนักหมอหลวงมีหมอหลวงคอยเฝ้ารักษาการอยู่เพียงคนเดียว อาการป่วยของซูเจ๋อไม่ได้อยู่ในขอบเขตความรับผิดชอบของหมอหลวง หมอหลวงผู้นี้จึงไม่กล้าตรวจรักษาอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า ท่านอ๋องรุ่ยป่วยหนักและไม่อาจละเลยได้ จักรพรรดิเป่ยเซี่ยทรงให้ความสำคั
