่ยเซี่ยเดินออกมาจากใต้ชายคา ฝีเท้าของพระองค์ทำให้นํ้าในแอ่งนํ้าเล็กๆ กระเซ็นขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเฉินเสียนกำลังจะเดินมาพระองค์จึงหยุด หัน356
กลับไปมองเธอด้วยความโกรธเกรี้ยวจนยั้งอารมณ์ไว้ไม่อยู่ “ก่อนหน้านี้เจ้าเพิ่งสาบานต่อหน้าข้าว่าจะไม่ทำร้ายเขาอีก แต่ตอนนี้เขาล้มลงอีกครั้งเพราะเจ้า เจ้าพอใจแล้วใช่ไหม หากเขาเป็นอันตรายถึงชีวิต เจ้าจะได้ไปอยู่กับเขาอย่างแน่นอน!”“จะต้องฆ่าเขาให้ตายก่อนหรืออย่างไรเจ้าจึงจะยอมรามือ!” จักรพรรดิเป่ยเซี่ยกราชากเฉินเสียนขึ้นมา พระองค์ยังคงเอ่ยอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “ตอนนี้เจ้ายังไม่เข้าใจใช่ไหม หากซูเจ๋ออยู่กับเจ้า เขาจะไม่มีวันดีขึ้น ผู้หญิงอย่างเจ้ามีแต่จะทำลายเขา ควบคุมเขา เจ้าคือตัวกาลกิณีในชีวิตของเขา!”ใบหน้าของเฉินเสียนขาวซีด จักรพรรดิเป่ยเซี่ยผลักเธออย่างแรงจนเธอล้มลงไปกับพื้น มีเสียงหวีดหวิวดังขึ้นในหัวของเธอ และใบหน้าอันขาวซีดนั้นก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกเธอคิดว่าน่าจะเป็นอย่างนั้นซูเจ๋อจะไม่มีวันหายดีตราบใดที่เขายังอยู่กับเธอ เขาจะต้องบาดเจ็บเพราะเธออย่างไม่หยุดหย่อนและจะอ่อนแอลงเรื่อยๆคำพูดของจักรพรรดิเป่ยเซี่ยเป็นเหมือนกริชแหลมที่แทงทะลุเข้ามาในขั้วหัวใจของเธอ โดนเข้าที่จุดสำคัญ และมันเจ็บปวดเหลือเกินก่อนหน้านี้เฉินเสียนมักจะกลัวอยู่เสมอว่าซูเจ๋อจะไม่อยู่เคียงข้างเธอ จะไม่ปกป้องเธออย่างเช่นในอดีต ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะกลับไปเป็นเขาในอดีตแล้ว แต่ทำไ
