าะซูเจ๋ออยู่ที่นี่ เธอจึงถอดเปลือกแข็งที่ห่อหุ้มอยู่ออกไปโดยไม่รู้ตัว หัวใจของเธอและเขาอยู่ใกล้กันมากจนเธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากเรือนกายที่เขามอบให้เธอเธอมองใบหน้าของซูเจ๋ออย่างใกล้ชิด ใช้ปลายนิ้วอันเปียกชื้นไล้ไปตามคิ้วของเขา นํ้าตาเอ่อล้นออกมาจากขอบตา เธอถามว่า “ซูเจ๋อ ท่านจำข้าได้แล้วใช่ไหม”ซูเจ๋อมองดูเธออย่างพินิจ ยกมือขึ้นเกลี่ยเส้นผมเปียกชื้นที่ข้างหูของเธอและกล่าวว่า “ถ้าข้าบอกว่าข้าจำไม่ได้ ท่านจะผิดหวังหรือไม่”เฉินเสียนหยุดร้องและยิ้มออกมา “ท่านยังจำข้าไม่ได้แต่กลับทำเพื่อข้าเช่นนี้ข้ายิ่งควรจะมีความสุขไม่ใช่หรือ”352
ซูเจ๋อเองก็ยิ้มและกระซิบอย่างอ่อนละมุนว่า “ท่านก็คิดได้” พูดจบเขาก็สะบัดชายเสื้อและคุกเข่าลงนั่งข้างๆ เฉินเสียนเฉินเสียนตกใจรีบประคองเขา ทว่าตอนนี้ขาทั้งสองข้างชาจนขยับไม่ได้ เธอจึงพยุงเขาให้ลุกขึ้นไม่ได้ “ลุกขึ้นซูเจ๋อ! ท่านต้องลุกขึ้นนะ! ร่างกายของท่านจะรับไม่ไหว!”“จะทำอย่างไรได้ล่ะ อยู่ๆ ข้าก็อยากลองไปต้าฉู่ดูสักครั้ง ไปดูว่าที่นั่นเป็นอย่างไร แต่น่าเสียดายที่จักรพรรดิของข้าไม่เห็นด้วย จะแอบตามท่านไปก็ทำไม่ได้ แบบนั้นมีแต่จะทำให้ท่านเสียชื่อเสียง ท่านคุกเข่าอ้อนวอนได้ ข้าจะทำบ้างไม่ได้หรือ”“ซูเจ๋อ ลุกขึ้น…”
353
