ซูเซี่ยนนิ่งไปทั้งตัว เขาถาม “ใช่จดหมายของท่านปู่หรือไม่?” ที่เกี่ยวกับเป่ยเซี่ย สิ่งเดียวที่เขาประทับใจคือท่านปู่ที่เล่าเรื่องนิทานให้เขาฟังท่านนั้น“ใช่” เฉินเสียนพยักหน้า “เขาเอง”“แล้วท่านจะไปเป่ยเซี่ยไหม”“อืม”ซูเซี่ยนจับใบหน้าเฉินเสียนเงยขึ้น และเช็ดนํ้าตาจากหางตาของนาง ในความรู้สึกเป็นเวลานานแล้วที่ไม่เห็นนางร้องไห้ มีเพียงพ่อของเขาเท่านั้นที่ทำให้นางร้องไห้ได้แบบนี้ซูเซี่ยนกล่าวว่า “ไปเถอะพ่ะย่ะค่ะ ไปพาท่านพ่อของลูกกลับมา พวกท่านทั้งหมดจะกลับมาใช่ไหม?”เฉินเสียนพยักหน้า “ใช่ แม่จะกลับมาพร้อมกับพ่อเจ้า”ซูเซี่ยนยิ้มและกล่าวว่า “ท่านไปที่เป่ยเซี่ยช่วยลูกดูว่าทิวทัศน์ที่นั่นดีอย่างที่ท่านปู่ได้พูดหรือไม่ ลูกจะอยู่ที่นี่ดีๆ ”นางจับซูเซี่ยนไว้ในอ้อมแขนของนาง และจูบหน้าผากเขาอย่างแรง และพึมพำ “อาเซี่ยนเด็กดี”เมื่อคืนนั้น เฉินเสียนบอกแม่นมซุยระมัดระวังให้มาก จากนั้นจึงเข้านอนกับซูเซี่ยนวันรุ่งขึ้นยังไม่สว่าง นางก็ลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าและเปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมตัวยาวของผู้ชายเอว ซึ่งสะดวกสำหรับการทำงานข้างนอก ผมยาวของนางรวบสูง มีจิต256
วิญญาณที่เข้มแข็งและความกล้าหาญ เมื่อคิดได้ นางจึงหยิบหยกสีขาวและขลุ่ยไม้ไผ่ที่วางไว้ใต้หมอนนำติดตัวไปด้วย แล้วจึงนำกลุ่มทหารองครักษ์ของตัวเองออกไปนอกเมืองฉินหรูเหลียงเฝ้าอยู่ที่ประตูเมือง เหมือนกับว่าคาดเดาได้ว่านางจะออกจากเมืองในเวลานี้ ดังนั้นจึงมาดักรอน
