างล่วงหน้าเฉินเสียนขมวดคิ้ว ควบม้าแล้วพูดว่า “ท่านแม่ทัพมาทำอะไรอยู่ที่นี่?”“คอยท่านอยู่”“ข้าได้มอบงานให้ท่านแล้ว ท่านรับความรับผิดชอบป้องกันพื้นที่ใกล้เมืองหลวง หันหลังให้ข้าปุ๊บคำพูดข้าก็ทำเป็นหูทวนลมรึ”“ฝ่าบาทอย่ากังวลไปเลย เรื่องที่ฝ่าบาทให้ไปป้องกัน กระหม่อมได้จัดเตรียมไว้อย่างเหมาะสมแล้วพ่ะย่ะค่ะ”แสงอรุโณทัยทะลวงขอบฟ้าอย่างรำไรฉินหรูเหลียงมองนางอย่างอ่อนโยนและพูดว่า “เฉินเสียน ให้ข้าพาท่านปกป้องท่านครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายเถอะ”เฉินเสียนชำเลืองมองเขาอย่างนิ่งๆ แล้วฟาดแส้ม้า ควบม้าผ่านเขาและพูดเบาๆ ว่า “ตามใจท่าน”เสียงเกือกม้าที่ดังสับสนปนเปกันไป และฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วถนนหลวงในวังที่ท้องพระโรง หลังจากรอให้เหล่าขุนนางหลายร้อยคนมารวมตัวกันที่ท้องพระโรงจนครบ แต่ก็ยังไม่เห็นจักรพรรดินีมาปรากฏตัว เมื่อเฮ่อโยวได้เปิดอ่านพระราชโองการ ได้ทำให้เหล่าขุนนางอยู่ในความโกลาหล257
เหล่าขุนนางกล่าวว่า “องค์รัชทายาทก็คือเป็นองค์รัชทายาทของอาณาจักรฉู่จะเปลี่ยนอาณาจักรโดยตามใจชอบได้อย่างไร! ฝ่าบาทตอนนี้อยู่ที่ไหน กระหม่อมกำลังรอคำแนะนำอยู่พ่ะย่ะค่ะ!”เฮ่อโยวกล่าวว่า “ทุกท่านใจเย็นไว้ ข้าคิดว่าเรื่องนี้ไม่สมควร แต่องค์จักรพรรดิตรัสว่า หากมีข้อโต้แย้งรอองค์จักรพรรดิกลับราชสำนักค่อยว่ากัน”“อะไรนะ? จักรพรรดิออกไปนอกวังอีกแล้วหรือ?”เฮ่อโยวเกาหมวกขุนนางและกล่าวว่า “อ้า ได้ยินมาว่าเกิดเหตุฉุกเฉินที่ชายแด
