น จักรพรรดิจึงรีบไปที่ชายแดนเมื่อคืน”เหล่าขุนนางช่วยอะไรไม่ได้มาก “ฝ่าบาททรงรักราษฎรมากเช่นนี้ช่างเป็นความโชคดีของต้าฉู่ยิ่งนัก แต่ก็ไม่ใช่ที่จะเร่งรีบออกไปเช่นนี้ พระองค์ทรงควรดูแลคงความเป็นกษัตริย์ด้วย”ท่านอ๋องมู่เดินทางมาถึงพรมแดนเป่ยเซี่ยแล้ว เขารู้ว่าจดหมายที่ส่งถึงเฉินเสียนจะล่าช้าไปสองสามวัน ดังนั้นเฉินเสียนจึงออกเดินทางช้ากว่าเขา เช่นนี้เขาจึงไม่ค่อยกังวลเกี่ยวกับแผนการเดินทางมากนักใช้เวลาเพียงสามถึงห้าวันกว่าจะมาถึงชายแดน และได้ยินมาว่าเฉินเสียนก็ได้มาถึงชายแดนต้าฉู่แล้วเป็นไปได้ว่านางคงจะวิตกกังวลไปพร้อมกันเฉินเสียนเดินท่ามกลางกองทหารกองทัพเหนือซึ่งประจำการอยู่ที่ชายแดนตามรายงานของกองทัพ พรมแดนของเป่ยเซี่ยเป็นปกติ พรมแดนของทั้งสองอาณาจักร เปิดกว้างและแลกเปลี่ยนการค้าร่วมกันซึ่งค่อนข้างกลมกลืนกัน258
เฉินเสียนควบม้าไปยืนอยู่นอกเมืองชายแดน มองดูผืนดินลูกคลื่นขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างไกลออกไป ฉินหรูเหลียงกล่าวว่า “เดินไปข้างหน้าอีก มันก็เป็นอาณาเขตของเป่ยเซี่ยแล้ว จะต้องระมัดระวังทุกอย่าง”ส่วนทางด้านท่านอ๋องมู่เพื่อแสดงความจริงใจ จึงส่งคนสนิทไปรับเฉินเสียนเข้าเมืองเฉินเสียนเดินข้ามพรมแดนระหว่างสองอาณาจักร เข้าสู่พื้นที่ชายแดนของเป่ยเซี่ย โดยแต่งกายด้วยเสื้อผ้าธรรมดานางได้พบกับท่านอ๋องมู่อย่างที่นางได้ปรารถนาเนื่องจากเฉินเสียนเดินทางไปโดยการส่วนตัว ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องบ้านเม
