๋อเลยแม้แต่น้อยนํ้าเสียงไม่เหมือน คิ้วก็ไม่เหมือน และรวมถึงจิตใจจากภายในสู่ภายนอกของเขาก็ไม่มีส่วนไหนเลยที่เหมือนแม้แต่นิดเดียว“ออกไป”ดูเหมือนมันไม่ใช่เรื่องที่ล้อเล่น สำหรับชายผู้นี้การที่ได้มาเข้าเฝ้าก็ถือว่าเป็นบุญมากแล้ว เพียงแต่ตอนนี้จะต้องรักษาชีวิตตัวเองเอาไว้ ดังนั้นเขาจึงรีบก้มศรีษะและรีบออกไปทันทีเฉินเสียนจึงเคลื่อนสายตามามองที่เฮ่อโยว แล้วเอ่ยว่า“เจ้ากล้ามากนะ กล้าดีอย่างไรถึงมาเสนอแนะเรื่องนี้กับข้า”
235
