เขายังเด็กขนาดนี้ ยังไม่ทันจะได้เติบโตด้วยซํ้า แม้ว่าใต้หล้านี้จะโหดร้าย แต่ยังมีสิ่งสวยงามอีกมากมายที่เขายังไม่เคยได้สัมผัส จะให้จากไปทั้งแบบนี้ได้อย่างไรกันเล่า?เธอไม่ยอมหรอก จะไม่ยอมอย่างเด็ดขาดเฉินเสียนพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงที่สะอึกสะอื้น : “อวี้เยี่ยน ไปเอายาของข้ามาหน่อย ข้าจะดื่มยา”เมื่ออวี้เยี่ยนได้ยินแล้ว ก็รู้สึกทั้งจุกอกและดีใจในคราวเดียวกัน นางรีบขานรับ แล้วหมุนตัวออกไปเอายาทันทีเมื่อเฉินเสียนดื่มยาหมดแล้ว ก็ได้พูดขึ้นกับซูเซี่ยนว่า : “อาเซี่ยนเจ้าดูสิ วันข้างหน้าแม่จะดื่มยาอย่างเคร่งครัด จะดูแลรักษาและฟื้นฟูร่างกาย แม่จะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน จะไม่ให้เจ้าต้องเหนื่อยอีก เจ้าจะต้องหายดี รู้หรือเปล่า?”หมอหลวงรีบลดอาการไข้ของซูเซี่ยนจนมือไม้พันกันไปหมด เฉินเสียนรู้สึกเกลียดที่เธอทำได้เพียงแค่ยืนดูอยู่ข้างๆ เท่านั้น เพราะร่างกายของเธอนั้นอ่อนแอไร้ซึ่งเรี่ยวแรง จึงไม่สามารถทำอะไรได้เธอมัวแต่คิดถึงแค่ซูเจ๋อคนเดียว จนมองข้ามและละเลยอาเซี่ยนไป เธอเป็นผู้ใหญ่ทั้งคนแท้ๆ แต่กลับให้เด็กที่อายุเพียงแค่ห้าขวบมาดูแลมันชั่งน่าเจ็บใจเสียจริงการป่วยของซูเซี่ยน เป็นเหมือนยาบำรุงที่ฉีดเข้าไปในหัวใจของเฉินเสียน……เธอจะล้มไม่ได้เป็นอันขาด เธอยังมีอาเซี่ยน เธอยังต้องคอยอยู่เคียงข้างจนเขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่201
เฉินเสียนออกจากห้องของซูเซี่ยน พยายามอย่างมากที่จะให้กำลังใจตัวเองเธอได้สั่งให้หมอหลวงเพิ่
