้วยใบหน้าที่ซีดเผือด พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ทุกวันนี้มีเรื่องมากมายของราชอาณาจักรให้จัดการไม่หวาดไม่หวั่น ไหนจะต้องดูแลเจ้าอีก วันข้างหน้าแม่จะเอาเวลาไหนไปคิดถึงเขากัน”เมื่อเธอสวมเสื้อผ้าให้เขาเสร็จ ก็ได้กอดเขาไว้ในอ้อมกอด พูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงที่แผ่วเบาว่า : “อาเซี่ยน วันข้างหน้าแม่จะไม่ทิ้งเจ้าไปง่ายๆ แบบนี้อีก แม่จะคอยเฝ้าดูเจ้าจนเติบใหญ่ ไม่ให้เจ้าเป็นกังวลเช่นนี้อีก แม่จะรอดูเจ้าแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝา มีบ้านมีครอบครัวเป็นของตัวเอง” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดขึ้นต่อว่า“ชั่วชีวิตแม้จะยาวนาน แต่มันก็จะผ่านพ้นไปในทุกๆ วันเอง”จากนั้นซูเซี่ยนก็ถูกย้ายไปพักรักษาตัวที่ห้องบรรทมของเฉินเสียน เตียงเล็กถูกนำมาวางไว้ที่ข้างเตียงของเฉินเสียน ยามคํ่าคืนสองแม่ลูกจะได้นอนด้วยกันส่วนช่วงกลางวันในระหว่างที่เฉินเสียนจัดการงานหลวงนั้น ก็จะได้ดูแลเขาสะดวกมากกว่าสิ่งของบางอย่างที่ถูกวางไว้ในห้องบรรทม ล้วนแฝงไปด้วยความทรงจำในอดีตของเฉินเสียนเฉินเสียนค่อยๆ เล่าให้ซูเซี่ยนฟัง ตุ๊กตาหุ่นกระบอกไม้คู่นั้น ตัวหนึ่งถูกแกะสลักโดยพ่อของเขา ส่วนอีกตัวนั้นแม่ของเขาเป็นคนแกะสลักเอง เพียงแต่ว่าไม่ได้เก็บรักษาให้ดี จึงมีรอยไหม้บนหัวของมัน เป็นรอยสีดำขนาดใหญ่ซูเซี่ยนจึงได้รู้ว่าในตอนนั้น ท่านพ่อของเขาถูกขังคุกมาแล้วครั้งหนึ่ง ในขณะที่เรือนกำลังถูกค้นนั้น ก็เจอเข้ากับตุ๊กตาหุ่นกระบอกสองตัวนี้ จากนั้นก็ถูกนำไปเผาเพื่
