ๆที่มุมปากอยู่เสมอ204
เวลาที่ซูเซี่ยนนอนหลับไปแล้ว เฉินเสียนก็จะเฝ้าเขาอยู่ในห้องตลอดไม่ไปไหน เธอได้ให้คนขนหนังสือตำราของตำหนักหมอหลวงมาที่นี่ทั้งหมด เธอค่อยๆไตร่ตรองและเริ่มเรียนรู้ด้วยตัวเอง ทั้งฝังเข็มและจัดยาให้กับซูเซี่ยนด้วยตัวเองยาที่เธอจัดเรียบร้อยแล้ว ก็จะนำมาให้หมอหลวงทำการตรวจสอบว่าถูกต้องหรือเปล่า ยาที่ต้มเสร็จแล้ว เฉินเสียนก็มักจะชิมยาด้วยตัวเองก่อนเสมอ เมื่อมั่นใจว่าปลอดภัยดีแล้วถึงจะยอมป้อนให้กับซูเซี่ยนเฉินเสียนโชคดีที่ไม่ได้ติดเชื้อ ภายใต้การดูแลของเธออาการป่วยของซูเซี่ยนก็ค่อยๆ ดีขึ้นตามลำดับแต่หลังการป่วยครั้งนี้ ร่างกายของซูเซี่ยนแตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างชัดเจนใบหน้าที่อ่อนล้าไร้ซึ่งเรี่ยวแรงลมหายใจดูแผ่วเบา คงต้องใช้เวลาบำรุงและฟื้นฟูร่างกายพอควรในขณะที่เฉินเสียนเช็ดร่างกายให้ซูเซี่ยนด้วยความอ่อนโยนและเบามืออยู่นั้นซูเซี่ยนก็ได้เอื้อมมือไปโอบกอดศีรษะของเฉินเสียนเบาๆ แล้วถามขึ้นด้วยความไร้เดียงสาว่า : “ท่านแม่ วันข้างหน้าท่านจะทิ้งข้าไปอีกหรือไม่?”เฉินเสียนหยุดชะงักไป แล้วจึงอุ้มเขามานั่งอยู่ในอ้อมกอดของเธอ ช่วยเขาเปลี่ยนเสื้อผ้า พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ทำไมแม่จะต้องทิ้งเจ้าไปด้วยล่ะ?”“เพราะท่านแม่คิดถึงท่านพ่อของข้า”เฉินเสียนนิ่งเงียบไปซูเซี่ยนจึงพูดขึ้นว่า : “วันข้างหน้าเวลาที่ท่านคิดถึงเขา ท่านบอกข้าด้วยได้หรือไม่ ข้าจะได้คิดถึงเขาเป็นเพื่อนท่าน”205
เธอยิ้มขึ้นด
