เติบโตแล้วเฉินเสียนก็จะจากเขาไป203
เขาใช้วิธีการรั้งเธอแบบเด็กๆ เพื่อให้เธอกลับมามีความหวังในการมีชีวิตอีกครั้งดีที่เขาสามารถทำมันได้สำเร็จเฉินเสียนพยายามอย่างมากที่จะหายจากอาการป่วย เพื่อที่จะได้ไปดูแลอาการป่วยของซูเซี่ยน เธอวางความเจ็บปวดทั้งหมดลง ไม่ไปคิดอะไรมากมายความหวังเดียวของเธอในตอนนี้ ก็คืออยากให้ซูเซี่ยนหายป่วยไวๆแต่สวรรค์ไม่ได้ให้เราสมดังปรารถนาอยู่เสมอ ครั้งนี้ซูเซี่ยนป่วยจนเป็นผื่นแดงขึ้นมาตามตัว แม้เวลาผ่านไปนานขนาดนี้ อาการของเขาก็ไม่ได้ดีขึ้นเลยเฉินเสียนมองดูตุ่มแดงที่ขึ้นทั่วร่างกายของเขา เขาดูทั้งอ่อนล้าและทรมานเป็นอย่างมาก เธอจึงรู้สึกเจ็บปวดเหมือนหัวใจถูกโยนเข้าไปในหม้อนํ้ามันที่เดือดจัดก็ไม่ปานผื่นแดงที่ซูเซี่ยนเป็นนั้นคือโรคระบาดที่สามารถติดต่อได้ เหล่าบรรดานางกำนัลที่ปรนนิบัติรับใช้ ต่างก็ต้องอยู่แค่นอกประตูเท่านั้น ยกเว้นหมอหลวงที่ต้องถวายการรักษา ก็มีเพียงเฉินเสียนเท่านั้นที่เฝ้าดูแลเขาอยู่ในห้องเฉินเสียนดูแลอาหารการกินรวมไปถึงทุกอย่างในชีวิตประจำวันของซูเซี่ยนย้อนกลับไปเป็นเหมือนเช่นอดีตที่ผ่านมา เป็นท่านแม่ที่แสนจะอบอุ่นและอ่อนโยน สีหน้าของซูเซี่ยนดีขึ้นมากแล้ว ตอนนี้เปลี่ยนจากเขามาเป็นเธอที่เป็นคนเล่านิทานแทนนิทานที่ท่านแม่ของเขาได้เล่าให้ฟังนั้น ไม่ได้เล่าตามนิทานในหนังสือตำราเธอเล่าได้สนุกและตื่นเต้นเป็นที่สุด เวลาที่ซูเซี่ยนได้ฟังเขาก็มักจะแอบยิ้มบาง
