ย ข้าต้องป่วยเท่านั้น ถึงจะสามารถปลุกสติของท่านแม่ของข้าได้”หลายคืนที่ผ่านมานั้น เขาทนนอนหนาวทุกคืน แม่นมซุยเห็นแล้วก็รู้สึกเจ็บปวดจนหัวใจแทบแตกสลาย นึกๆ ดูแล้ว เด็กบ้านอื่นที่อายุเท่านี้ ต่างล้วนสดใสร่าเริงและไร้เดียงสาทั้งสิ้น แต่เขากลับต้องมาแบกรับสิ่งเหล่านี้เขาเหมือนกับพ่อของเขาไม่มีผิด ที่มักจะทุ่มเทและคิดแทนคนสำคัญของตัวเองก่อนเสมอ เขาอายุแค่นี้เอง หากไม่ใช่เพราะเรื่องราวและสถานการณ์เหล่านี้ที่เกิดขึ้นกับพ่อแม่ของเขา เขาจะต้องโตเร็วเช่นนี้ไปทำไมกัน รู้จักความรักความอบอุ่น รู้จักเห็นใจและห่วงใยผู้อื่น เขาล้วนเคยสัมผัสมันมาทั้งหมดเด็กที่ทั้งเก่งและฉลาดเช่นนี้ ใครจะไม่รู้สึกปวดใจกันเล่าแม่นมซุยพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงที่สะอึกสะอื้นว่า : “สิ่งที่อาเซี่ยนได้พยายามและทุ่มเทไปนั้น ไม่เสียแรงเปล่าเลย”ซูเซี่ยนหลับตาลง พูดขึ้นเบาๆ ว่า : “ก่อนที่ท่านพ่อจะจากไป เขาได้ให้ข้าดูแลท่านแม่ให้ดี”แม่นมซุยนั่งนํ้าตาไหลท่วมหน้าอยู่ข้างๆเขาพูดขึ้นต่อว่า : “ไม่ว่าข้าจะพยายามแค่ไหน ท่านแม่ข้าก็ไม่อาจก้าวพ้นความเจ็บปวดนั้นมาได้ ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว จะต้องให้นางหันมาดูแลข้า ถึงจะเป็นวิธีดูแลนางที่ดีที่สุด”จะต้องให้เธอได้ดูแลเขา เธอถึงจะได้สติขึ้นมา ว่าเขานั้นก็ต้องการการดูแลเหมือนกัน เธอถึงจะไม่มีความคิดที่จะตามท่านพ่อของเขาไป และเขาเองก็จะได้ไม่ต้องรีบเติบโตขนาดนี้ เพราะเขากลัวว่าหากวันหนึ่งวันใดเมื่อเขา
