ฉินหรูเหลียงพูดขึ้นต่อว่า : “เฉินเสียน นอกจากซูเจ๋อแล้ว ก็ไม่มีใครที่จะให้ท่านนึกถึงคำนึงหาแล้วหรือ? หากเป็นเช่นนี้ งั้นก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่ในพระที่นั่งหวาสวี ทำไมท่านถึงได้ช่วยชีวิตของพวกเราจากเงื้อมมือเขาและทำร้ายเขาอย่างไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว มันหมายความว่าอย่างไรกัน?”มือของเขากำลังกุมมือที่เย็นเฉียบและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดของเฉินเสียนอยู่ฉินหรูเหลียงพูดขึ้นว่า : “ท่านไม่ได้ตัวคนเดียว ท่านยังมีพวกเราที่คอยอยู่เคียงข้างท่าน ถึงแม้ว่าพวกเราจะเทียบไม่ได้กับเขา แล้วซูเซี่ยนล่ะ? ซูเซี่ยนเป็นลูกของท่านกับเขานะ ท่านจะทิ้งเขาไปโดยที่ไม่สนใจไยดีเลยหรือ!”ในขณะที่กำลังควบม้าเข้าสู่ประตูวังของหลวงนั้น เขาก็ได้พูดขึ้นข้างหูของเธอว่า : “เฉินเสียน เขาเหลือซูเซี่ยนไว้ให้ท่านได้คิดถึงและคะนึงหา ท่านจะยอมแพ้และละทิ้งแม้กระทั่งซูเซี่ยนนะหรือ?”เฉินเสียนล้มป่วยในที่สุดในช่วงเวลาที่เธอป่วยนี้ ทุกครั้งที่เธอลืมตาขึ้นสะลึมสะลือ ก็มักจะเห็นซูเซี่ยนคอยเฝ้าดูแลอยู่ข้างๆ เธอตลอดเวลาไม่ยอมห่างซูเซี่ยนใช้ผ้าชุบนํ้าอุ่นคอยเช็ดหน้าเช็ดมือให้เธออยู่ตลอดเวลา ห่มผ้าให้เธอป้อนยาให้เธอ เขาอายุเพียงแค่ห้าขวบแท้ๆ แต่กลับทำทุกอย่างเองทั้งหมดเฉินเสียนหลับตาเสียส่วนใหญ่ ถึงแม้ว่าเธอจะตื่นอยู่ก็ตาม เธอไม่อยากเห็นซูเซี่ยนในแบบนี้ เพราะเมื่อเห็นแล้วมันจะทำให้เธอรู้สึกว่ายังมีคนที่เธอรักและเป็น195
ห่วงหลงเหลืออยู่ ตอน
