พื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ ครึ่งชีวิตที่ผ่านมาของเธอ มันเป็นเพียงแค่198
ความทรมานก็เท่านั้น เธอแอบหวังลึกๆ ว่าตัวเองจะจบชีวิตลงพร้อมๆ กับการเจ็บป่วยในครั้งนี้เฉินเสียนรู้สึกเกลียดที่ตัวเองเป็นอย่างนี้……คนคนหนึ่งยอมสละชีวิตเพื่อเธอจนสุดท้ายกลับไม่ได้รับการตอบแทนที่ดี เธอมีสิทธิ์อะไรกัน? ทำไมคนที่ต้องตายไม่เป็นเธอ แต่กลับเป็นเขา?เธอแสร้งว่าตัวเองกำลังมีความคิดเช่นนี้ มีชีวิตผ่านไปวันๆ โดยที่ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นจนวันหนึ่ง จู่ๆ ซูเซี่ยนก็หมดสติล้มลงข้างเตียงของเฉินเสียน เฉินเสียนจึงได้รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเธอนั้นกำลังตื่นขึ้นจากห้วงแห่งความฝันอันเรือนรางนึกไม่ถึงเลยว่าพระวรกายขององค์จักรพรรดินียังไม่ทันจะหายดี องค์ชายใหญ่ก็มาล้มป่วยไปอีกคนทุกคนต่างพากันดูแลเฉินเสียนคนเดียว จึงได้มองข้ามซูเซี่ยนที่คอยดูแลเฉินเสียนอยู่ข้างเตียงอย่างใกล้ชิด แต่พอสังเกตเห็น ซูเซี่ยนก็มีไข้สูงมากแล้วหมอหลวงทูลว่า ร่างกายของเด็กนั้นยังอ่อนแอและไม่แข็งแรงเท่าผู้ใหญ่ อีกทั้งยังคอยดูแลเฉินเสียนติดต่อกันเป็นเวลาหลายวัน การพักผ่อนและอาหารโภชนาการก็ไม่เพียงพอ ไม่ทันได้ระวังจึงติดโรคลมหนาวมาตามภาวะไข้ขึ้นสูงของซูเซี่ยน อาการของโรคจากลมหนาวที่ซูเซี่ยนเป็นนั้นก็แย่ลงเรื่อยๆ เขาคงจะเริ่มมีอาการไม่สบายตั้งแต่วันสองวันก่อนหน้านี้แล้วเพียงแต่ว่าเขาได้อดทนแล้วเก็บมันไว้ ไม่ยอมพูดออกมาแม้แต่นิดเดียวก่อนหน้านี้เธอคิดว่าตัวเธอคง
