ื่นๆในเรือนจัดการเรียบร้อยแล้ว มีเพียงแค่ตำรับตำราการเขียนหนังสือด้วยพู่กันจีนภายในห้องตำรานั้น ที่พ่อบ้านไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรกับสิ่งของเหล่านั้น เกรงว่าทิ้งแล้วจะน่าเสียดาย184
พ่อบ้านรู้ว่าเฉินเสียนต้องมาแน่นอนเฉินเสียนโยนเรื่องภารกิจในมือแล้วรีบเร่งมาโดยทันที ของทั้งหมดในเรือนของซูเจ๋อยังคงเหมือนเดิม ไม่มีแม้แต่ครึ่งที่จะนำออกไปขายของเก่าพ่อบ้านต้มนํ้าชา ยื่นมาตรงหน้าของเฉินเสียน แล้วกล่าวว่า “ฝ่าบาทดื่มชาเถิดพ่ะย่ะค่ะ ใบชานี้ เมื่อก่อนใต้เท้ามักดื่มเป็นประจำพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนกำถ้วยชาเครื่องปั้นดินเผาที่อยู่ในมือแน่น ปุ่มนิ้วมือซีดขาว กล่าวขึ้นด้วยนํ้าเสียงราบเรียบว่า “เจ้ากล้าโกหกข้า”พ่อบ้านกล่าวว่า “หากว่าบ่าวไม่พูดเช่นนั้น ฝ่าบาทไม่มาอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ ตามความเป็นจริง รอหลังจากที่จัดการอธิบายเรื่องนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว บ่าวก็วางแผนที่จะกลับภูมิลำเนาไปใช้ชีวิตในวัยแก่ชราแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนกล่าวว่า “พ่อบ้านใช้ชีวิตในวัยแก่ชราอยู่ที่แห่งนี้ก็มิเป็นไร สิ่งของในเรือนนี้ ไม่อนุญาตให้ผู้ใดบุ่มบ่ามแตะต้อง ทุกอย่างยังคงเหมือนกับตามปกติสามารถเก็บกวาดทำความสะอาดได้ ทุกเดือนข้าจะให้คนนำตั๋วเงินรายเดือนมาเพื่อตระเตรียมของใช้ที่จำเป็นในชีวิตประจำวัน ตั๋วเงินรายเดือนหักจากเงินเดือนขุนนางของอัครเสนาบดีซู”พ่อบ้านทอดถอนหายใจออกมาหรือว่าเธอคิดว่า พอเขาไปแล้ว ยังจะกลับมา?พ่อบ้านกล่าวว่า
