เย็นหรือไม่?”171
เย่ซวิ่นชะงักงัน แล้วกล่าวว่า“ท่านแม่ของเจ้ายอมปล่อยข้าออกไปแล้วหรือ?”ซูเซี่ยนกล่าวว่า “ข้าจะปล่อยพระองค์ออกไป พระองค์ไม่ใช่ว่าลูกไม้มากมายหรือ หลังจากที่พระองค์ออกไปแล้วพระองค์พยายามก่อเรื่องนะ ทำให้ท่านแม่ของข้าโกรธก็ได้ เพียงแค่พระองค์ไม่รบกวนจุดสนใจความคิดท่านแม่ข้า ท่านแม่ข้าก็ไม่มีทางสังหารพระองค์หรอก”เย่ซวิ่นขบคิด แล้วกล่าวว่า “ที่แท้เจ้าอยากให้ข้าออกไปทำเรื่องไม่ดี เป็นเครื่องสูบลมให้ท่านแม่ของเจ้าโมโหสินะ”ซูเซี่ยนเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงกํ่านํ้าตาคลอเบ้ามองที่เย่ซวิ่น กล่าวว่า “ตั้งแต่ท่านพ่อของข้าตาย ท่านแม่ก็ไม่เคยระบายอารมณ์ออกมาเลย มันจะทำให้พังทลายยํ่าแย่ได้”เย่ซวิ่นชะงักงัน เป็นเวลานานได้กล่าวถามว่า “ท่านแม่ของเจ้าใช้ชีวิตเป็นอย่างไรบ้าง?”“ท่านแม่ไม่ชอบกินข้าว ไม่ชอบนอน ชอบจัดการกิจการราชการ”เย่ซวิ่นเลิกคิ้ว แล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นก็ง่ายต่อการเหนื่อยล้านะสิ”ซูเซี่ยนมาแล้วก็จากไป แม่นมซุยที่อยู่ด้านหลังกล่าวว่า “ให้องค์ชายหกออกมายุยงสร้างปัญหาบ่อนทำลาย วังหลังก็ไม่ได้หยุดพักแล้ว”ดวงตาแดงกํ่าที่มีนํ้าตาคลอเบ้าเมื่อครู่นี้ได้แห้งเหือดไปแล้ว ใบหน้าเล็กขาวบอบบางภายใต้หิมะ เรียบเฉยนิ่งสุขุม กล่าวว่า “ก็ให้เขาเป็นอิสระเถิด ท่านแม่ก็นับว่าตีเขาจนจะเอาตัวไม่รอดอยู่แล้ว ได้ระบายอารมณ์ก็ดี”แม่นมซุยไม้รู้ว่าจะพูดอย่างไรดีอากัปกิริยาของซูเซี่ยนดูเหมือนว่าจะเหมือนกับท่
