านพ่อเขามากขึ้น ท่าทางน่าสงสารที่อยู่ต่อหน้าเย่ซวิ่นเมื่อครู่นี้คิดๆดูแล้วเป็นการแสดง นึกถึงตอนที่เขาอยู่ต่อ172
หน้าเฉินเสียนไม่ร้องไห้และไม่โวยวาย จะมีการพรั่งพรูเผยอารมณ์ความรู้สึกต่อหน้าเย่ซวิ่นได้อย่างไรเขาต้องการหลอกลวงให้เย่ซวิ่นออกมาจากพระตำหนักเย็นเพื่อก่อเรื่อง แต่เขาจะไม่รับผิดชอบผลจากการกระทำนี้คํ่าคืนนี้ เฉินเสียนออกมาจากห้องตำราหลวง เดินอยู่บนเส้นทางที่มีหิมะหนาวเหน็บเพื่อทะลุไปที่พระตำหนักไท่เหอระหว่างทางได้ยินเสียงการผิวปาก เธอชะงักฝีเท้า มองไปที่กลุ่มของหิมะ“อยู่ทางนี้”มีเสียงหยอกล้อดังขึ้นเฉินเสียนหรี่ตามอง เห็นชายผู้หนึ่งเอนกายพิงอยู่ใต้ต้นไม้ บนใบหน้ามีรอยยิ้มและกำลังเดินมาทางเธอรอจนเข้ามาใกล้เล็กน้อย เฉินเสียนถึงได้มองออกว่าคือผู้ใด เขาคือเย่ซวิ่นเพียงแต่นานมากแล้วที่ไม่ได้เจอ เขาเติบโตยิ่งละเอียดงดงามมากขึ้น เดินออกมาจากกลางหิมะ ราวกับออกมาจากภาพวาด ด้านหลังของเขาเป็นสีขาวบริสุทธิ์ ยิ่งขับความงดงามของเขาให้เด่นขึ้น“ใครให้เจ้าออกมา ”เฉินเสียนกล่าวถาม“นี่ไม่ใช่ใกล้จะฉลองตรุษจีนแล้วหรือ ข้าออกมาเดินเล่น เมื่อก่อนท่านเคยรับปากข้า พอถึงวันเทศกาลสามารถออกมาได้ ท่านลืมแล้วหรือ?”เฉินเสียนดึงสายตากลับมา เดินไปทางด้านหน้าอย่างต่อเนื่อง แล้วกล่าวอย่างราบเรียบว่า “ทหาร เชิญองค์ชายหกออกไปเดินเล่นสถานที่อื่น”เย่ซวิ่นถูกขวางไว้อยู่ทางด้านหลัง แต่ก็ยังเดินตามอยู่ เขายิ้มแล้วกล
