หลายวันต่อมา เฉินเสียนกลับมาถึงพระราชวังจากการคุ้มกันของฉินหรูเหลียง ทำให้ขุนนางน้อยใหญ่โล่งใจไปหนึ่งเปลาะคาดไม่ถึงว่าการออกจากเมืองของอัครเสนาบดีซูจะกระทบกระเทือนจิตใจจักรพรรดินีมากเพียงนี้ คงเป็นเพราะไม่ใช่เหตุการณ์ปกติที่พบเห็นกันบ่อย ข่าวที่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่ ยามนี้เมื่อเห็นรูพลันลอดสอดเข็ม แอบลือกระฉ่อนกันลับๆจนแพร่กระจายเป็นวงกว้างอีกครั้ง140
เพียงแต่ไม่มีใครกล้าพูดต่อหน้าเฉินเสียน อัครเสนาบดีซูไม่ได้อยู่ในเมืองหลวงแล้ว ข่าวลือจึงไม่อาจพิสูจน์ได้ ยิ่งไปกว่านั้นหากพิสูจน์เรื่องนี้ได้แล้วก็จะมีผลเสียมากกว่าผลดี ฉะนั้นถึงแม้จะรู้ก็ทำเป็นไม่ประสีประสาตอนที่เฉินเสียนกลับมาถึงพระตำหนักไท่เหอ ซูเซี่ยนก็ยืนรอเธออยู่บนสะพานแล้ว โดยมีอวี้เยี่ยน แม่นมซุยกับเสี่ยวเฮออยู่ด้านหลังเขาอย่างไม่ขาดผู้ใดเลยเมื่อเห็นเธอปรากฏกายตรงหน้าพ่◌ุมไม้เขียวขจี ไม่ได้แผ่รังสีสูงศักดิ์ของผู้ที่เป็นจักรพรรดินีควรมี ไม่กระปรี้กระเปร่าเหมือนเดิม ชี้ให้เห็นแต่เพียงความท้อแท้และเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางตะลอนๆหลายคํ่าคืนเมื่อบรรดาสาวรับใช้ข้างกายเธอเห็นสภาพเช่นนี้ ยังไม่ทันเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมก็ดวงตาแดงฉํ่าเสียแล้วเฉินเสียนเดินขึ้นสะพานเล็กๆมาอยู่ตรงหน้าซูเซี่ยน เธอค่อยๆย่อตัวลงมองเขาอย่างเงียบสงบตั้งนานซูเซี่ยนเป็นฝ่ายเข้าสวมกอดเธอ ร่างกายเธอแข็งทื่อมือเล็กกำลังตบไหล่เธอเบาๆ ประหนึ่งจะตบทุกความเจ็บปวด
