มองเห็นท่านมีนํ้าตาได้อย่างไร?”124
ซูเจ๋อกล่าว “ใช่ คือความฝัน”เฉินเสียนกล่าว “งั้นถ้าเป็นความฝัน ท่านกอดข้าให้แน่น ๆ ได้ไหม?”ซูเจ๋อเอื้อมมือไปกอดเธอ เธอตกลงจากเก้าอี้ด้วยความอดสู และทันใดนั้นก็โถมตัวเธอเข้าไปในอ้อมแขนของซูเจ๋อและกอดเขาอ้อมแขนของเขาเย็นผิดปกติ แต่กลิ่นหอมของไม้กฤษณาก็ยังคงอยู่ เฉินเสียนมุดศีรษะของเธอไว้ในเสื้อของเขาและอดกลั้นอาการสำลักเอาไว้บางทีอาจคิดว่ามันเป็นความฝัน ดังนั้น Shen Xian จึงไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับสิ่งใด และทุกอย่างจะหายไปหลังจากที่ตื่นขึ้นจากความฝัน ดังนั้นเมื่อเธอยังคงเห็นซูเจ๋อในความฝัน เธอก็เปราะบางและพ่ายแพ้โดยสมบูรณ์เธอไม่ต้องจงใจแสร้งทำเป็นเข้มแข็งอีกต่อไป และเธอยังแสดงความอ่อนน้อมและความกลัวต่อหน้าซูเจ๋อ นํ้าตาบนเสื้อผ้าของซูเจ๋อเปียกไปหมด และเสียงสะอื้นของเธอก็กลายเป็นการร้องไห้อย่างไร้ความอายเธอต้องการใช้โอกาสนี้อย่างดีที่สุดเพื่อโอบกอดเขา แม้ว่าจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แห่งความอบอุ่น แต่เธอก็ไม่อยากพลาดมันในชีวิตนี้เธอและซูเจ๋อต่างก็เป็นคนหยิ่งจองหอง แต่ก็น่าเสียดายที่สุดท้ายแล้ว ความรักนั้นช่างตํ่าต้อยเฉินเสียนมีคำถามมากมายในหัว แต่เธอก็ถามไปแล้วหลายรอบ และรู้ว่าไม่ได้คำตอบจากซูเจ๋อ ดังนั้นเธอจึงไม่ถามอีกเธอจึงพูดเรื่องราวในอดีตกับซูเจ๋อด้วยความงุนงง หากสามารถรักษาซูเจ๋อไว้ได้ เธอดูอ่อนแอไปบ้างก็ไม่เป็นไร เมื่อความรักของคนสองคน สุดท้ายกลาย
