เฉินเสียนเดินโซเซไปทางซูเจ๋อที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ เขานั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเตี้ย ผมสีดำราวกับหมึกและดูอบอุ่น ดูเหมือนเขาจะรู้ก่อนหน้าว่าเฉินเสียนจะมา ดังนั้นเขาจึงนั่งรอเธออยู่ที่นี่เฉินเสียนคิดว่าเขากำลังทำเรื่องบ้าคลั่งอยู่ ในสายตาเขาคงไม่มีค่าพอให้พูดถึง ดังนั้นเขาจึงไม่แยแสตั้งแต่ต้นจนจบ!ในเวลานั้นเฉินเสียนต้องการคว้าหัวใจของเขา และถามเขาว่าเขาอยู่ในอารมณ์แบบไหนที่พยายามจะฆ่าพวกเขาทั้งหมดยิ่งซูเจ๋อเฉยเมยมากขึ้นเท่าไหร่ เฉินเสียนก็ยิ่งดูเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังจะอาละวาดในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เธอติดอยู่กับความยับยั้งชั่งใจภายในของเธอ ไม่สามารถปลดปล่อยและผ่อนคลายได้เลยแม้แต่น้อย เธอเจ็บปวด ทำงานอย่างหนัก พยายามไล่ตามซูเจ๋อให้ทัน แต่ตอนนี้มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่าเธออาจจะไม่มีวันตามเขาทันเพราะเธอไม่ได้มีหัวใจแบบเขาในสายตาของใครหลาย ๆ คน เฉินเสียนไม่เคยทำอย่างนี้กับซูเจ๋อเธอโกรธ เธอโมโห เธอเกลียด และเธอก็เจ็บปวดถ้วยและจานชามที่ประณีตทั้งหมดตกลงบนพื้นกระจัดกระจาย เธอเอนตัวไปข้างหน้าที่โต๊ะของซูเจ๋อ คว้ากระเป๋าที่ชุดของซูเจ๋อด้วยมือข้างหนึ่งแล้วดึงมาข้างหน้าเธอ117
เฉินเสียนกัดฟัน นํ้าตาไหลเบ้าตาบวมแดง และพูดด้วยความรักและความเกลียดชัง “ข้าบอกว่าข้าไม่อนุญาต ทำไมท่านต้องบังคับถึงขั้นนี้! ท่านจะดีใจใช่ไหมเมื่อสุดท้ายได้เห็นว่าข้าจะโดดเดี่ยวอ้างว้างไม่เหลือใคร ท่านคงดีใจหากได้เห็นข้าทุกข์ทรม
