าน ท่านคงดีใจที่ได้ทำแบบนี้กับข้า!”เธอรู้ว่าไม่ว่าเธอจะอ่อนน้อมหรืออ่อนแอเพียงใด ซูเจ๋อก็คงไม่เป็นเหมือนอดีตที่คอยใส่ใจเธอ คอยเอาใจเธอ ดูเหมือนเขาตัดสินใจแล้ว และไม่มีวันหันหลังกลับตอนนี้หัวใจของเขาแข็งยิ่งกว่าหินเหล็กเสียอีกเฉินเสียนไม่ต้องการร้องไห้ต่อหน้าเขาอีกต่อไป ไม่อยากทำให้ตัวเองไร้ประโยชน์ แต่ไม่มีทาง เมื่อเธอเผชิญหน้ากับซูเจ๋อแบบนี้ เธอยังคงร้องไห้ราวกับสายฝนนํ้าตาที่ร่วงจากดวงตาของเธอ หยดลงบนเสื้อผ้าของซูเจ๋ออย่างเงียบ ๆ ทิ้งรอยคราบนํ้าตาไว้ลึก เขาหลับตาลงและไม่มองในที่สุดเฉินเสียนก็ไม่อาจทำอะไรเขาได้ และเธอร้องไห้ออกมาอย่างอดกลั้น“หากท่านต้องการเห็นข้าเป็นทุกข์ และต้องการทรมานข้า งั้นตอนนี้ท่านทำสำเร็จแล้ว ท่านยังต้องการอะไรอีก หรือท่านต้องการให้ข้าเกลียดท่าน หรือต้องการให้ข้าเหมือนตายทั้งเป็นนับจากนี้? ข้าไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องเดินมาถึงจุดนี้ ซูเจ๋อบอกข้าได้ไหม ถ้าแค่ต้องการให้ข้าตัดใจก็ควรจะบอกให้ข้าเข้าใจก่อนตายได้ไหม!”มีเพียงเสียงของเฉินเสียนเท่านั้นที่ตะโกนดังอยู่ในห้องโถง และสิ่งที่เหลืออยู่คือความเงียบสงัดซูเจ๋อไม่ได้พูดแก้ตัวให้ตัวเองเลยสักคำเขาเพียงยกมุมริมฝีปากขึ้นเล็กน้อยและพูดอย่างคลุมเครือว่า “ครั้งนี้ฝ่าบาทมาได้ทันเวลาเสียจริง งั้นลืมไปเถอะ”118
ยังไม่สามารถได้คำตอบที่ต้องการ จิตใจของเฉินเสียนค่อย ๆ เย็นลง เธอเก็บนํ้าตาไว้และพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ครั้งนี้ลืมไ
