ป หากมีครั้งหน้า ข้าจะไม่เกรงใจท่านแล้ว ท่านสามารถทำลายตัวท่านเอง ท่านสามารถทำลายข้าได้ แต่ไม่เกี่ยวกับพวกเขา องครักษ์!”ภายนอกท้องพระโรงมีองครักษ์วิ่งเข้ามา เฉินเสียนออกคำสั่ง “นำตัวท่านอัครเสนาบดีออกไปส่งนอกวังหลวง”เธอพูดพลางขยับนิ้วมือ รอยยับบนเสื้อผ้าของเขายังพอสังเกตได้ชัดเจน เฉินเสียนยืดตัวขึ้น ซูเจ๋อลุกขึ้นและมองไปที่เธอ และเดินออกไปโดยไม่หันหลังกลับมาเฉินเสียนเหลียวมองไปที่แผ่นหลังของเขา กัดริมฝีปากของเธอ เพื่อไม่ให้ตัวเองดูอ่อนแอเกินไปแต่ความเจ็บปวดที่ปกคลุมร่างกายของเธอ ก็เหมือนกับความยุ่งเหยิงที่อยู่ตรงหน้านี้ สามารถมองเห็นมันได้อย่างชัดเจนเหลียนชิงโจวไม่ได้เป็นขุนนาง มีหลายเรื่องที่เขาฟังมาจากคนอื่น และไม่ได้รู้อะไรมากนัก เมื่อเขาได้สติจึงกล่าวว่า “ฝ่าบาทและอาจารย์มีเรื่องผิดใจกันหรือ?”ฉินหรูเหลียงมองไปที่เหลียนชิงโจว เหลียนชิงโจวหุบปากของเขาโดยทันทีเฉินเสียนรู้สึกเหนื่อยมาก เธอลากร่างกายที่อ่อนล้าของเธอค่อย ๆ ก้าวเดินออกไปจากพระที่นั่งหวาสวี และกล่าวอย่างล่องลอย “ข้าคิดมากไป เป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด ข้าเหนื่อยแล้ว พวกท่านกลับกันเองเถอะ”สามคนที่อยู่ในห้องโถง ไม่มีใครยอมลุกขึ้นก่อนฉินหรูเหลียงหยิบเหยือกเหล้าที่เอียงลงกับพื้นขึ้นมา หยิบแก้วที่แตกครึ่งขึ้นมาแล้วรินเหล้าต่อ119
เมื่อเห็นฉินหรูเหลียงยกแก้วเหล้าขึ้นมาจะดื่ม เฮ่อโยวและเหลียนชิงโจวรู้สึกประหลาดใจและสงสัย เมื่อพิจ
