ารณาจากปฏิกิริยาของเฉินเสียน เหล้าและอาหารเหล่านี้ไม่สมควรดื่มหรือกินเข้าไปเพียงแต่พวกเขาไม่รู้ว่าซูเจ๋อคิดอย่างไรกันแน่ และคืนนี้ที่เข้ามาในวังหลวงก็ไม่ได้เตรียมการป้องกันไว้ ในเหล้านี้มียาพิษหรือไม่ หากไม่ได้ลองก็ไม่สามารถรู้ได้เฮ่อโยวยังคงยํ้าเตือนว่า “ท่านแม่ทัพฉินควรระมัดระวังไว้จะดีกว่า”เมื่อเขาพูดจบ ฉินหรูเหลียงก็ดื่มเหล้าเข้าไปแล้วเขากล่าว “เป็นเหล้าที่ดี หากทิ้งไปคงเสียดายแย่” เขาดื่มไปอีกหลายแก้วและกล่าวว่า “หากเขาต้องการจะฆ่าพวกเราจริง ๆ ทำไมเขาต้องเชิญพวกเรามาที่วังอย่างเปิดเผย และทำไมถึงบังเอิญให้ฝ่าบาทมาเห็นได้”ทันใดนั้นเฮ่อโยวกล่าวว่า “เขาต้องการทำให้ฝ่าบาทเห็น เพื่ออะไร?”ฉินหรูเหลียงดื่มเหล้าเหยือกนั้นจนหมด ลุกขึ้นและเดินออกจากท้องพระโรงและกล่าวว่า “เขาคงคาดหวังมากกว่าใคร ๆ ให้พวกเรามีชีวิตอยู่ต่อไป ไม่เช่นนั้นรอบกายฝ่าบาทจะไม่เหลือใครเลยที่คอยปกป้องดูแลพระองค์ และเขากลัวว่าเขาจะไม่สบายใจ”เฮ่อโยวและเหลียนชิงโจวมองหน้ากัน การแสดงออกค่อย ๆ คลายความสงสัยความทุกข์ทรมานในหัวใจของเฉินเสียนนั้น สามารถมองเห็นได้ แต่ความทุกข์ทรมานในหัวใจของซูเจ๋อนั้นไม่สามารถมองเห็นได้120
หากจะบอกว่าเขากำลังกดดันและบีบคั้นเฉินเสียน อาจเป็นเขาที่กำลังกดดันตัวเขาเอง เขาต้องใช้ความพยายามมากมายแค่ไหนในการขับเคลื่อนตัวเองไปสู่สถานการณ์ที่ทรยศหักหลังคนอื่นเขาไม่กลัวการจากไปโดยลำพัง เขากลัวว่าเธอจะ
