ไม่สามารถมีชีวิตที่ดีได้ดังนั้นเขาจึงพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อให้เธอเป็นกษัตริย์ที่ฉลาดปราดเปรื่อง และทำให้ข้าราชบริพารเหล่าขุนนางของเธอจงรักภักดี เขาต้องการเหลือความอบอุ่นในท้ายที่สุดทั้งหมดไว้กับเธอ และเขาก็หายตัวไปพร้อมกับความมืดและความน่ารังเกียจเขากลัวว่าเฉินเสียนจะไม่กล้าลงมือ ดังนั้นจึงเป็นเขาที่เป็นฝ่ายลงมือ การจบลงด้วยวิธีนี้คงเป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้วสำหรับความโหดร้ายนี้เหมือนที่ฉินหรูเหลียงกล่าว เขาจะฆ่าคนสำคัญทุกคนที่อยู่รอบกายของเฉินเสียนได้อย่างไร หลังจากที่เขาจากไปแล้ว พวกเขาจะเข้ามาทำหน้าที่ปกป้องผู้หญิงที่เขารัก ก็ดีเหมือนกันเขาจะปล่อยให้เธอโดดเดี่ยวเดียวดายคนเดียวได้อย่างไรกองกำลังและขุนนางที่จะออกไปตรวจสอบนอกเมืองหลวงเตรียมตัวพร้อมแล้ว แต่ยังไม่มีกำหนดการวันออกเดินทาง เหตุผลก็คือสาน์สที่ซูเจ๋อกราบทูลขึ้นไปนั้น ถูกเฉินเสียนปฏิเสธทั้งหมดเธอไม่เห็นด้วย เธอไม่อนุญาตให้ซูเจ๋อออกนอกเมืองหลวง เธอไม่ต้องการปล่อยเขาไปแบบนี้ในพระตำหนักไท่เหอ เฉินเสียนนำเหล้าสับปะรดที่ได้สูตรมาจากเย่ซวิ่นออกมาดื่ม เธอดื่มหนักและสลบไปในห้องนอน อวี้เยี่ยนและแม่นมซุยต่างทนไม่ไหว121
เมื่อซูเซี่ยนเข้ามาที่ห้องนอน เขาพูดกับแม่นมซุย “เอ้อร์เหนียงไปตามท่านพ่อมาได้ไหม”แม่นมซุยกล่าว “ก่อนหน้านี้ใต้เท้าปฏิเสธไม่มาพบฝ่าบาท ตอนนี้…”“บอกว่าท่านแม่ป่วย” ซูเซี่ยนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ครั้งนี้ป่วยหนักม
