งตาของซูเซี่ยนสั่นไหว และเขาถามเหมือนกับเฉินเสียน “ทำไมหรือขอรับ?”“รีบ ๆ โต ถึงจะปกป้องท่านแม่ได้ยังไงล่ะ ต่อไปต้องขยันตั้งใจเรียน อย่าทำให้ท่านแม่เป็นห่วง” ซูเจ๋อพูดอย่างแผ่วเบา “หากพ่อไม่อยู่ เจ้าจะต้องดูแลท่านแม่ให้ดี ๆ ทำให้ท่านแม่อารมณ์ดี อย่าทำให้ท่านแม่ร้องไห้ รู้ไหม?”ใบหน้าเล็กของซูเซี่ยนยืนนิ่งโดยไม่ตอบเมื่อซูเจ๋อหันหลังกลับทำท่าจะเดินออกมา ซูเซี่ยนก็ดึงมุมชุดของเขาไว้แน่นซูเซี่ยนถามเสียงเบา “ท่านพ่อไม่ต้องการพวกเราแล้วใช่ไหมขอรับ?”ซูเจ๋อกล่าว “พ่อต้องเดินทางออกจากเมืองหลวงระยะหนึ่ง”ต่อมาซูเซี่ยนยืนอยู่ใต้ต้นหวู่ถงเฝ้าดูซูเจ๋อเดินออกไปทีละก้าวในตอนกลางคืน ซูเจ๋อใช้นามของเฉินเสียนเชิญฉินหรูเหลียง เหลียนชิงโจวและเฮ่อโยวเข้ามารับประทานอาหารและดื่มเหล้าในวังหลวงแต่หลังจากที่พวกเขามาถึงยังท้องพระโรงของพระที่นั่งหวาสวี พวกเขากลับไปเห็นเฉินเสียน กลับมีเพียงแค่ซูเจ๋ออยู่ที่นั่นในวังหลังต่างรับรู้สถานะของซูเจ๋อเป็นอย่างดีอย่างเงียบ ๆ เขาต้องการจะจัดงานเลี้ยงขึ้น คนในวังก็จัดการให้เขาโดยปกติเฉินเสียนอยู่ในห้องตำราหลวงตลอดเวลา และไม่รับรู้เรื่องราวทั้งหมด อวี้เยี่ยนทราบเรื่องขึ้น จึงรีบวิ่งมากราบทูลเฉินเสียน “ฝ่าบาททราบเรื่องที่ซูเจ๋อเชิญท่านแม่ทัพ ใต้เท้าเฮ่อและคุณชายเหลียนเข้ามารับประทานอาหารและดื่มเหล้าที่พระที่นั่งหวาสวีไหมเพคะ?”เฉินเสียนหน้าซีดทันทีและถามว่า “เกิดขึ้นเมื่อไหร่?”
