้ง มิฉะนั้นหม่อมฉันจะถูกสาปแช่งและเสียชื่อเสียงตลอดไป ขอเพียงแค่ให้หม่อมฉันได้ทำงานเป็นขุนนางผู้มีอำนาจปรนนิบัติรับใช้ข้างกายฝ่าบาท และดูแลงานราชสำนักก็เพียงพอแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เมื่อเขากล่าวจบ เขาก็หันหลังกลับและเดินกลับออกมา และพูดกับฉินหรูเหลียงที่อยู่ไม่ไกล “พื้นที่ชนบทยังมีความรกร้างอยู่ ท่านแม่ทัพได้โปรดนำฝ่าบาทเสด็จกลับวังหลวงอย่างปลอดภัยด้วยเถิด”เฉินเสียนยังคงยืนอยู่ในทุ่งนา เท้าของเธอเต็มไปด้วยโคลน เธอเพิ่งจะกล้าเงยหน้าขึ้นมองที่แผ่นหลังของซูเจ๋อด้วยดวงตาสีแดง และพูดด้วยเสียงตํ่าว่า“บอกข้าได้ไหมว่าเป็นเพราะอะไร? หากท่านต้องการให้ข้าลืม ก็ควรจะบอกเหตุผลที่สามารถโน้มน้าวใจข้าได้ อย่างน้อยก็ดีกว่าตอนนี้ ที่ทำให้ข้ารู้สึกเจ็บปวดเหลือเกิน”
104
