ซูเจ๋อไม่รู้ว่าวันส่งท้ายปีเก่าจะเป็นอย่างไร ตอนนี้เขามีภรรยาและลูกชายอยู่เคียงข้าง มันควรจะเป็นชีวิตที่สมบูรณ์แบบ โดยไม่มีอะไรที่จะต้องเสียใจซูเจ๋อนอนหลับตลอดทั้งบ่าย และคืนนี้เต็มไปด้วยพลัง หลังทานอาหารเสร็จเขาพาอาเซี่ยนเดินไปรอบๆ หน้าบ้านและสวนหลังบ้าน ด้วยเกรงว่าหิมะจะทำให้ประทัดเปียกอยู่ครู่หนึ่งนั้นดังไม่พอ จึงได้อุ้มซูเซี่ยนขึ้นมานั่งที่ไหล่ของตัวเองและให้ซูเซี่ยนแขวนเชือกเพลิงของประทัดไว้บนต้นไม้ไฟในเตากำลังลุกไหม้เล็กน้อย และบนเตาไฟกำลังปิ้งมันฝรั่งหวานเฉินเสียนเอนกายอยู่หน้าลานหน้าบ้าน ยิ้มให้กับความร่วมมือระหว่างสองพ่อลูกโดยปริยายก่อนถึงเวลาจุดประทัด ทันใดนั้นท้องฟ้ายามคํ่าคืนอันไกลโพ้นก็มีแสงวาบสองสามดวง และเสียงระเบิดก็ได้ยินแผ่วเบา ทั้งสามคนมองขึ้นไปและเห็นว่าดอกไม้ไฟบานเต็มที่ถึงจะมีสีสันแค่ชั่วขณะ แต่ก็สวยงามจริงๆซูเซี่ยนเอาแขนโอบรอบคอของซูเจ๋อและพูดเบาๆ ว่า “นั่นคือดอกไม้ไฟที่เสด็จแม่ในวังจัดเตรียมไว้ เราอยู่ที่นี่ก็สามารถดูได้”ซูเจ๋อหันหน้า ดวงตาของเขาเหมือนประกายไฟ เขามองไปที่ผู้หญิงที่ข้างประตูอย่างลึกซึ้งต่อมาซูเจ๋อวางซูเซี่ยนให้เขากลับไปที่เฉินเสียนและปิดหูของเขา ซูเจ๋อหยิบก้านไฟแล้วเป่า ปลายด้านหนึ่งของก้านไฟมีจุดสีแดงบนนิ้วของเขา เขาได้เอาไปจุดที่ประทัด และหันหลังเดินถอยหลังไปสองสามก้าว88
จากนั้นก็มีเสียงประทัดดังขึ้นสมองของเฉินเสียนเต็มไปด้วยเสียงรบกวน และซ
