ูเจ๋อรีบคลุมศีรษะของนางเอนเข้าไปในอ้อมแขนของเขา ปิดหูของนาง และทันใดนั้นนางก็รู้สึกสงบขึ้นเฉินเสียนเม้มริมฝีปากและหัวเราะอย่างแผ่วเบา“อาเซี่ยน สวัสดีปีใหม่”ในคืนนี้ เฉินเสียนกล่าวว่า “ซูเจ๋อ ข้ามีความปรารถนาปีใหม่หนึ่งอย่าง”“อะไรนะ” ถ้าเขาทำได้เพื่อนาง เขาจะทุ่มเทอย่างหนักเพื่อให้ได้มันมาเฉินเสียนซ่อนมือเข้าหากัน และหลับตาราวกับว่ากำลังอธิษฐาน จากนั้นลืมตาขึ้นแล้วพูดว่า “ข้าหวังว่าท่านจะมีอายุยืนยาว ข้าไม่ได้อธิษฐานที่จริงจังมาก แค่หวังว่าพระเจ้าจะได้ยิน”ดวงตาของซูเจ๋อเต็มไปด้วยรอยยิ้มบนริมฝีปากของเขา แต่แววตาของเขาสั่นไหว เขาจับศีรษะของเฉินเสียนมาจูบอย่างลึกๆ ที่หน้าผากของนาง และยิ้มอย่างผ่อนคลาย “ถ้าอย่างนั้นข้าจะต้องไม่ให้ท่านเห็นช่วงเวลาที่ข้าหลับตา ไม่เช่นนั้นก็คิดว่า ข้ายังมีชีวิตอยู่”ในเวลานั้นเฉินเสียนไม่เข้าใจ ในคำพูดของเขามีความหมายท่ามกลางเสียงประทัดในลานบ้าน ซูเจ๋อก้มศีรษะลงที่หูของนาง แตะนิ้วลงบนหัวใจของเฉินเสียน และกระซิบอีกครั้งว่า “อย่าลืมล่ะ ข้ามีชีวิตอยู่ที่นี่”ในวันส่งท้ายปีเก่า เสียงประทัดในเมืองหลวงยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆตลอดจนท้องฟ้าใกล้สว่าง ถึงได้ค่อยๆ หยุดลงไปผมของเฉินเสียนแผ่กระจายอยู่ข้างหมอน นางเอนตัวไปด้านข้างในอ้อมแขนจับมือซูเจ๋ออย่างดื้อรั้น ไม่รู้ว่าในใจหวาดกลัวอะไร และกระซิบอย่างหลับๆ ตื่นๆ89
“ซูเจ๋อ ท่าพูดต่อไปท่านจะพาข้าไปทุกหนทุกแห่ง แต่คิดได้หรื
