อยังว่าจะพาข้าไปที่ใด?”ผ่านไปนาน ซูเจ๋อถึงได้กล่าวว่า “ข้ายังไม่ได้คิดเรื่องนี้เลย เจ้ามีที่ที่อยากไปหรือไม่?”เฉินเสียนยิ้มเบาๆ และพูดว่า “ทางตอนเหนือตอนใต้ของต้าฉู่ข้าก็เคยไปมาแล้ว แต่ไม่มีโอกาสได้พักและลิ้มรสอย่างละเอียด ข้าอยากไปที่ชายแดนเพื่อกินอาหารท้องถิ่นของเย่เหลียง และเหล้าสับปะรด ข้าก็อยากไปดูถิ่นทุรกันดารอันกว้างใหญ่จากชายแดนทางเหนือ ข้ายังอยากพายเรือไปทางใต้ของแม่นํ้าเจียงหนาน ยังอยากอยู่ในภูเขาและป่าไม้ มีสะพานเล็กๆ และหมอกควันลอยละล่องเพียงแค่ได้อยู่กับท่าน เฝ้าชมพระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ตก…….”อาจเป็นเพราะภาพลวงตาที่สวยงามเกินไป เฉินเสียนค่อยๆ ถูกนำเข้าสู่ความฝันอันแสนวิเศษที่นางวาดขึ้นแต่สำหรับซูเจ๋อ คืนนี้ดูเหมือนจะเป็นของขวัญพิเศษให้เขา เขาจะทำใจหลับตาลงได้เช่นไรซูเจ๋อลูบผมของเฉินเสียนเบาๆ และพูดอย่างนุ่มนวลว่า “สิ่งที่ท่านคิดเหล่านี้ดีมาก หากมีโอกาส”หากมีโอกาส เขาจะไปกับนางอย่างแน่นอน แต่สุดท้ายก็ยังพูดไม่ออกในวันขึ้นปีใหม่ บรรยากาศจะแตกต่างกันไม่มากก็น้อย เมื่อคืนประทัดได้ทิ้งเศษกระดาษสีแดงไว้คล้ายกับเศษกลีบดอกบ๊วยที่ล่วงหล่งลงมาบนหิมะ สีแดงสีขาวผสมผสานดูสวยงามมากพ่อบ้านอายุมากแล้ว ได้ตื่นแต่เช้าตรู่ แล้วนำไม้กวาดมากวาดหิมะที่หน้าบ้านอากาศเย็นมาก และในขณะที่พูดก็มีหมอกขาวลอยออกมา90
นํ้าแข็งในแม่นํ้าหยางชุนในปีนี้หนามาก และครอบครัวสามคนก็นั่งรถม้าออกไปเที่ยวครึ่
