นไม่อยู่ เขาไม่เคยผิงไฟให้อบอุ่น เพราะเขารู้ว่า เมื่อไฟดับลงนั้นถึงเป็นเวลาที่หนาวที่สุดเขากลัวความหนาวเย็น และยิ่งกลัวความหนาวเย็นหลังจากผ่านความอบอุ่นไปแต่เมื่อครู่ที่เตาผิงได้นำขึ้นมา ซูเจ๋อเอื้อมมือออกไปผิงไฟเป็นครั้งแรก เพราะเขากังวลว่าเฉินเสียนจะจับมือเขาและพบว่ามือของเขาเย็นโชคดีที่ความกังวลของเขาไม่ได้ผิดพลาด เมื่อเฉินเสียนสัมผัสมือของเขา มือของเขามีอุณหภูมิที่คลุมเครืออยู่แล้วซูเจ๋อกลับมาถึงบ้านหลังจากไปที่สถานที่ว่าราชการ สะบัดหิมะที่ตกลงบนเสื้อผ้าและเข้าไปในบ้านเขาหยิบผ้าพันคอสีดำออกจากตู้เสื้อผ้าแล้วพันรอบคอของเขา ลูบผ้าพันคอนุ่มๆ ในมือของเขา และก็อดที่จะยิ้มไม่ได้คราวนี้คือออกมาจากใจซูเจ๋อนั่งอยู่ใต้ชายคา มองดูหิมะที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าข้างนอก และชาในมือก็เย็นยะเยือก เขาหรี่ตาและนึกถึงหน้าหนาวเมื่อปีก่อน ที่เขาใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้ขึ้นไปวัดฮู่กั๋วที่ภูเขาลู่เพื่อแอบไปพบเฉินเสียนในคืนหิมะตกผ้าพันคอผืนนี้เป็นเฉินเสียนที่ถักให้เขา เมื่อที่เขาไป นางยังวิ่งเท้าเปล่าออกมาเรียกเขา จากนั้นก็สวมผ้าพันคอให้เขาก่อนถึงได้เต็มใจให้เขาออกไป83
ในเวลานั้นแม้หิมะจะตกหนัก แต่เขาไม่เคยรู้สึกหนาวเลยเมื่อสองวันก่อนบังเอิญเห็นอาเซี่ยนในวัง เขาเลิกเรียนกำลังกลับมาจากโรงเรียนไท่ ซูเจ๋อมองดูเขาจากด้านข้างถนนหวู่ถง สวมเสื้อขนเป็ดหนาๆ และบนคอก็ได้พันผ้าพันคอแบบนี้ ร่างเล็กๆ โดยมีแม่นมซุยพากลับ
