ไปยังพระตำหนักไท่เหออาเซี่ยนไม่ได้รู้สึกว่าเขาอยู่นี่ ดังนั้นจึงไม่ได้มองย้อนกลับไปที่เขาอาจารย์ในโรงเรียนไท่ ห่างกันทุกสองวันก็จะมาหาซูเจ๋อเพื่อรายงานรายละเอียดเกี่ยวกับสถานการณ์การเรียนขององค์ชาย และองค์ชายควรจะเรียนอะไร ซูเจ๋อก็จะกำชับกับอาจารย์ ว่าควรจะต้องสอนอะไรวันส่งท้ายปีเก่ากำลังใกล้เข้ามา และราชสำนักได้หยุดพักผ่อนประจำปีหน่วยงานราชการทั้งหมดปิดทำการ และสถานที่ว่าราชการของอัครเสนาบดีก็ไม่เว้นในที่สุดซูเจ๋อก็สามารถอยู่บ้านได้ไม่นานมานี้เวลานอนของเขายาวนานขึ้น หนึ่งชั่วโมงกลายเป็นสองชั่วโมงและบางครั้งเขาก็นอนตั้งแต่เที่ยงวันจนมืดพ่อบ้านเชิญผู้อาวุโสเฒ่ามาดูเขา ทุกครั้งก็ต้องส่ายหน้าออกไปซูเจ๋อพูดกับพ่อบ้านว่า “ต่อไปก็ไม่ต้องไปร้านยาเชิญใครมาแล้ว อาจเป็นเพราะข้ามีเวลานอนไม่เพียงพอในปีที่แล้ว แต่ตอนนี้ทุกวันก็ได้ชดเชยมาแล้วนอนตื่นขึ้นมาก็รู้สึกดีบ้าง”ความโศกเศร้าพ่อบ้านมักเพิ่มขึ้น และพูดว่า “นายท่านเป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ใช่วีธีที่ดีนะขอรับ หรือไม่ก็บอกจักรพรรดิเถอะ และขอให้คุณชายมาอยู่กับท่านก็ยังดีกว่า”84
ซูเจ๋อยิ้มและพูดเบาๆ “เช่นนั้น คือต้องการให้ข้าไม่สบายใจงั้นรึ?”พ่อบ้านไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะไม่พูดอีกต่อไปในวันส่งท้ายปีเก่า ซูเจ๋อนอนหลับอยู่ในห้องอย่างงุนงงตลอดบ่าย ข้าได้ยินแต่เสียงประทัดในตรอกด้านนอกเมื่อเขาลืมตาก็ดึกแล้วครัวหลังบ้านกำลังจัดอาหารคํ่าวันส่งท้ายปีเก่า แล
