ซูเจ๋อใช้นิ้วลูบไล้ที่ริมฝีปากของเธอ ปลายจมูกคลอเคลียกันก่อนที่ริมฝีปากจะประทับลงมา ลมหายใจของทั้งคู่เคล้าคลอพัวพันกันไปมาอย่างเอ้อระเหย เฉินเสียนอยากจะกัดเขาแรงๆ ทว่าสุดท้ายก็ทำใจไม่ได้ และกลายเป็นว่าค่อยๆ ถูกเขาสูบกลืนจนหมดเรี่ยวแรงสายคาดเอวคลายออก ซูเจ๋อยกร่างของเฉินเสียนขึ้นและกดเธอไว้กับบานประตูด้วยความปรารถนาเขาโอบร่างของเธอไว้อย่างระรานและเอาแต่ใจ แยกขาของเธอออก ทันทีที่ส่งแก่นกายเข้าไปก็สัมผัสได้ถึงความเปียกลื่นและคับแน่น เฉินเสียนทนไม่ไหวเมื่อความอิ่มเอิบแทรกลึกเข้ามาอย่างกะทันหัน นิ้วเท้าของเธอหดเกร็ง งอขาโอบไว้รอบเอวซูเจ๋ออย่างแนบแน่นชายผ้าที่ห้อยลงมาพลิ้วไหวเบาๆ ทันทีที่ซูเจ๋อจู่โจมเข้ามาในร่างกาย เธอก็ฟุบลงไปบนไหลของเขาและส่งเสียงครางออกมาเมื่อเขาตัดสินใจทำอะไร เธอไม่มีทางยับยั้งเขาได้เฉินเสียนเหมือนเรือลำน้อยลอยคว้างอยู่ในท้องทะเลอันกว้างใหญ่ รองรับคลื่นลมที่ซูเจ๋อนำพาเข้ามา เธอกัดไหล่หนาของชายตรงหน้า มือเรียวพัวพันอยู่กับเส้นผมของเขา เอ่ยด้วยนํ้าเสียงขาดๆ หายๆ ว่า “จะต้อง เป็นแบบนี้จริงๆ หรือ…”ซูเจ๋อไม่ตอบ เขาเพียงแต่โอบรัดเอวของเธอไว้ ส่งแก่นกายเข้าไปลึกและร้อนแรงยิ่งกว่าเดิม43
เฉินเสียนถูกเขากดลงบนเตียงอย่างคนสติหลุดลอย เขาปัดเส้นผมที่ข้างหูเธอออก จุมพิตลงบนใบหูพลางเอ่ยว่า “ถ้าท่านตอบรับข้า แม้แต่วิญญาณร้ายก็ทำอะไรข้าไม่ได้ ข้าจะปกป้องท่านได้ตลอดชีวิต ท่านก็เช่นกัน
