ม่อาจตัดสินได้ แต่ขนบที่มีมาแต่เดิมมิอาจทำลายได้ มิฉะนั้นความผิดพลาดของต้าฉู่จะมีผลต่อฝ่าบาทก่อนผู้ใด และบัณฑิตผู้ชำนาญตำราปราชญ์จะเหยียดหยามท่านราชครู”หลังจากหยุดไปนิดหนึ่ง เฮ่อเซียงจึงกล่าวอีกว่า “เวลานี้ต้าฉู่กำลังคัดเลือกผู้มีพรสวรรค์ หากฝ่าบาทเห็นแก่ต้าฉู่ เห็นแก่ท่านราชครู พระองค์ไม่ควรทำลายชื่อเสียงของเขา ทำให้ผู้ที่มาที่นี่เพราะชื่นชมเขาต้องผิดหวัง”“แล้วหลังจากนั้นล่ะ ภายภาคหน้าจะเป็นเช่นไร”เฮ่อเซียงลูบเคราของตนเองก่อนจะเงยหน้ามองขอบฟ้าอันไกลโพ้น เขากล่าวว่า “ในภายภาคหน้า… อาจจะเป็นองค์ชายที่ขึ้นครองราชย์ ฝ่าบาทจะวางพระหัตถ์จากราชสำนัก ไม่จำเป็นต้องอยู่ภายใต้สายตาของผู้คนตลอดเวลาอีกต่อไป”เฉินเสียนไม่พูดอะไรเฮ่อเซียงยันหัวเข่าและลุกขึ้น คำนับเฉินเสียนด้วยความเคารพ “กระหม่อมได้ถวายตราประทับเสนาบดีให้ฝ่าบาทแล้ว ขอฝ่าบาททรงพิจารณามอบตรานี้ให้แก่บุคคลที่จะแบกรับหน้าที่สำคัญของต้าฉู่ได้ กระหม่อมขอลาจากตำแหน่งไปก่อนพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”เฉินเสียนกล่าวว่า “เที่ยงแล้ว อยู่กินข้าวกับข้าก่อนเถิดเฮ่อเซียง”47
เฮ่อเซียงกล่าวว่า “ขอบพระทัยในความกรุณาของฝ่าบาท แต่บุตรของกระหม่อมกำลังรอให้กระหม่อมกลับไปกินข้าวอยู่ที่เรือนพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนยิ้มและกล่าวว่า “เช่นนั้นท่านก็ไปเถิด”เฉินเสียนเฝ้ามองจนกระทั่งแผ่นหลังของเฮ่อเซียงหายลับไปจากประตูหานอู่จากนั้นจึงค่อยลุกขึ้นและเอ่ยกับอวี้เยี่ยนว่า “เรากลับไ
