่ พวกเขาเป็นผู้อาวุโสที่ผ่านชีวิตมาถึงสามราชวงศ์ ท่านทำอะไรไม่ได้ ข้าจะทำแทนท่านเอง”เฉินเสียนคว้าไหล่ของเขาไว้และส่ายศีรษะเป็นพัลวัน “ไม่ ข้าไม่ต้องการ”เธอไม่ต้องการให้เขามายุ่งเกี่ยวกับราชสำนักอีก ไม่ต้องการให้เขาออกหน้าทำทุกอย่างแทนเธอ เฉินเสียนรู้ว่าการก่อให้เกิดความวุ่นวายเป็นเรื่องที่ง่ายมากสำหรับเขา แต่นั่นจะสร้างศัตรูให้เขา ความคาดเดาไม่ได้ต่างๆ ในราชสำนักจะพุ่งตรงมาที่เขา เธอไม่ต้องการให้เขากลับไปใช้ชีวิตอยู่บนคมมีดอีกแล้ว40
“สุขภาพของข้าดีหรือไม่ ครั้งก่อนท่านก็เห็นแล้วไม่ใช่หรือ” ซูเจ๋ออุ้มเฉินเสียนเข้ามาไว้ในอ้อมกอดและลุกขึ้นเดินกลับไป กระซิบอย่างแผ่วเบาว่า “หากคืนนี้ท่านอยากเห็นอีกก็ไม่มีปัญหา แต่น่าเสียดายที่พรุ่งนี้ไม่ใช่วันหยุด”เขาก้าวเข้าไปสนสวนไผ่ สายลมยามคํ่าพัดชายเสื้อของเขาขึ้น เขาเลิกคิ้วและกล่าวว่า “ท่านคิดว่าท่านจะเป็นคนรับสั่งเลื่อนตำแหน่งให้ข้า หรือข้าควรคุกเข่าต่อหน้าและขอรับพระราชโองการจากท่านเอง”เฉินเสียนเริ่มดิ้นและเอ่ยว่า “ปล่อยข้าลงเถอะ เดี๋ยวข้าเดินต่อเอง”“อีกนิดเดียวก็ถึงห้องแล้ว”เมื่อมาถึงห้อง เฉินเสียนก็เอ่ยอย่างเคืองโกรธว่า “ข้าออกคำสั่งไม่ได้ แม้ว่าท่านจะคุกเข่าขอรับพระราชโองการ ข้าก็ไม่มีทางเห็นด้วย”ซูเจ๋อหยุดฝีเท้าลง จากนั้นจึงยกปลายเท้าขึ้นแตะประตูเบาๆ เพื่อให้ประตูเปิดออกและเดินเข้าไปในห้องซึ่งไร้แสงไฟ เขาวางเฉินเสียนลงและหันไปกดเธอไว้แนบชิด
