บานประตูแสงไฟริบหรี่บริเวณทางเดินด้านนอกส่องผ่านผ้าม่านโปร่งบางที่ประตูเข้ามาในห้อง สะท้อนรำไรอยู่บนใบหน้าของซูเจ๋อ เขาโน้มศีรษะลงมาใกล้จนสัมผัสถึงลมหายใจ กระซิบบอกเธออย่างแผ่วเบา “ในราชวงศ์ก่อนข้าก็ใช้ตำแหน่งบัณฑิตเช่นนี้ปลุกปั่นให้เกิดการนองเลือดขึ้นในราชสำนัก ไม่ว่าท่านจะเห็นด้วยหรือไม่แต่ตอนนี้ข้าก็ยังเป็นบัณฑิต นอกจากเป็นบัณฑิตแล้วข้ายังเป็นราชครูของท่านเรื่องของราชสำนักไม่ได้อยู่ไกลตัวข้าเลย”ตราบใดที่เฉินเสียนไม่ยอมลดขั้นเขา เขาก็ยังต้องยุ่งเกี่ยวกับกิจของราชสำนักต่อไป41
เฉินเสียนรู้สึกเจ็บปวด เธอขยับปากและเอ่ยด้วยเสียงที่เบาหวิว “ข้าไม่อยากให้ท่านย้อนกลับไปสู่อดีตอีกแล้ว”“บางทีข้าควรจะเป็นส่วนหนึ่งของราชสำนัก และไม่ต้องมีเวลาใช้ชีวิตอยู่ในเรือนอีก”****鸟尽弓藏、兔死狗烹 วิหคสิ้นเกาทัณฑ์ซ่อน กระต่ายม้วยฆ่าสุนัข –เมื่อฆ่านกแล้วจึงเก็บธนูไว้ เมื่อฆ่ากระต่ายแล้วจึงฆ่าสุนัขทิ้ง หมายถึง เมื่อหมดประโยชน์จึงกำจัดทิ้ง*****
42
