เป็นจริงข้อนี้ไปแล้ว？”743
ซูเจ๋อนั้นทำเป็นหูหนวกไม่ได้ยิน ไม่นานก็กลับเข้ายังตลาดที่กำลังคึกคักสนุกสนานเหล่าชายชราไม่ควรที่จะเปิดเผยออกมาให้ใครได้รู้ ดังนั้นเสียงพูดของพวกเขาพูดจึงถูกควบคุมอย่างเหมาะสม บรรยากาศบนท้องถนนนั้นสนุกสนานกันอย่างเสียงดังอื้ออึง ทั้งสามคนทำเป็นไม่ได้ยินแล้วเดินเล่นของตัวเองต่อไปชายชราไม่ยอมแพ้ แล้วพูดต่ออย่างไม่หยุดว่า“ที่ข้าตักเตือนท่าน ถ้าท่านคิดจะทำเพื่อฝ่าบาทและองค์ชาย ให้รีบพาพวกเขากลับเข้าวังด้วยเร็ว ตอนนี้ท้องฟ้าก็มืดแล้ว วันเทศกาลสารทจีนก็ผ่านไปแล้ว หรือว่าท่านจะพาพวกเขาไปพักค้างคืนที่บ้านจวนของท่าน？ถ้าเป็นเช่นนั้นจะพาพวกเขาไปพักที่ไหนกันแน่！”เดินผ่านไปได้ครึ่งทาง ชายชรานั้นก็ยังคงเดินตามมาด้านหลัง ไม่ว่าจะเดินไปที่ใดพวกเขาก็ตามไปด้วย แล้วก็อดไม่ได้ที่จะพูดโน้วน้าวตักเตือนซํ้าไปซํ้ามาตลอดทาง ดูท่าทางแล้วเกรงว่าอาจจะคงต้องเดินตามกันไปถึงหน้าจวนของซูเจ๋อกันทีเดียวเฉินเสียนมองไปที่ซูเจ๋อ แล้วพูดว่า“เหนื่อยหรือไม่ ให้อาเซี่ยนลงมาเดินด้วยตัวเองดีกว่า บนถนนไม่ได้มีผู้คนเยอะเหมือนที่เดินผ่านมาแล้ว”ด้านหน้ามีเจ้าหน้าที่ทหารเดินผ่านมาพอดี ในตลาดกลางคืนที่สนุกสนานเช่นนี้จำเป็นต้องมีการรักษาความสงบเรียบร้อยของเมืองหลวงเมื่อซูเซี่ยนได้เห็น จึงบิดตัวให้หลุดออกจากการอุ้มของซูเจ๋อ เมื่อเท้าเหยียบถึงพื้น ซูเซี่ยนจึงวิ่งออกไปแล้วแสดงความไร้เดียงสาความเป็นเด็กของเขา
