าออกข้างนอกวัง ก็ถือโอกาสไปกินข้าวเย็นที่จวนท่านพ่อของเจ้ากัน กินเสร็จแล้วแม่กับพ่อจะพาเจ้าไปเดินชมที่ตลาดกลางคืน ดีหรือไม่ ？”731
แววตาของซูเซี่ยนนั้นเป็นประกายขึ้นมา แต่ปากกลับพูดว่า“แต่ว่าครั้งก่อนเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่เพิ่งบอกว่าองค์ชายไม่ควรที่จะออกนอกวังบ่อยๆ ”เฉินเสียนกอดให้เขาเข้าไปในเสื้ออีกชั้น แล้วเอ่ยว่า“วันนี้ไม่ต้องทำหน้าที่เป็นองค์ชายแล้ว เป็นลูกของแม่ก็แล้วกัน”เมื่อเดินผ่านเข้าไปในตรอกด้านหลังจวนของผู้คนในเวลาพลบคํ่า มักจะทำให้รู้สึกถึงความกลมกลืนกันอย่างสงบสุข เพียงกำแพงที่ถูกกั้นในบางครั้งก็จะได้เสียงสุนัขเห่าและเสียงของไก่ที่กำลังหาอาหารเมื่อมายืนที่ด้านข้างประตูหน้าจวน ซูเซี่ยนก็เคาะไปที่ประตูไม่นานประตูก็เปิดออก ซูเจ๋อยืนอยู่ประตูด้านหน้า ซูเซี่ยนเดินเข้าไปข้างในอย่างคุ้นเคย แล้วพูดขึ้นว่า“วันนี้ข้ากับท่านแม่จะมาทานข้าวเย็นที่นี่”ซูเซี่ยนเดินตรงเข้าไปหาพ่อบ้าน ขอให้พ่อบ้านสั่งห้องครัวว่าให้เตรียมอาหารเพิ่มเพื่ออีกสองคน แน่นอนว่าพ่อบ้านนั้นดีใจมากจึงรีบไปออกคำสั่งโดยทันทีเฉินเสียนพูดขึ้นอย่างเสียงใสว่า“ไม่เชิญข้าเข้าไปหน่อยรึ？”ซูเจ๋อยืนพิงที่ขอบประตูอย่างสบายใจ“กลับมาจวนยังจะต้องให้ข้าเชิญเข้าอีกหรือ？”แต่ซูเจ๋อนั้นยืนพิงอยู่ที่ขอบประตู ทำให้เฉินเสียนเข้าไปไม่ถนัด เวลานั้นก็มีมือหนึ่งยื่นออกมา เธอยิ้มแล้วยื่นมือไปกุมเอาไว้ ซูเจ๋อก็ได้จูงมือเธอเดินเข้าไปในจวนทั้งสอ
