านอาหารเช้าแล้วหรือยัง มานั่งทานด้วยกันไหม”ฉินหรูเหลียงกล่าว “ไม่เป็นไร ข้าทานมาแล้ว”พอดีกับที่ซูเจ๋อไม่สามารถปรากฏตัวพร้อมกับเฉินเสียนได้ในเวลานี้ ตอนนี้ฉินหรูเหลียงมาแล้ว จึงปล่อยให้เขาอารักขาเฉินเสียนกลับไปยังวังหลวงซูเจ๋อไปส่งเธอที่หน้าประตู และยืนดูเธอขึ้นรถม้าไป และกล่าวว่า “เดินทางปลอดภัย รบกวนท่านแม่ทัพฉินส่งเธอไปที่พระตำหนักไท่เหอ”ตอนนี้เธอสวมเสื้อผ้าของผู้ชาย จะไปให้เหล่าขุนนางเห็นเธอในสภาพนี้ได้อย่างไร โชคดีที่การกลับพระตำหนักไท่เหอไม่ต้องผ่านเข้าไปในประตูวังทางด้านที่ต้องไปเข้าเฝ้าของเหล่าขุนนางเฉินเสียนนั่งอยู่ในรถม้า และซูเจ๋อยืนอยู่ข้างประตูอย่างเงียบ ๆ มองดูรถม้าวิ่งออกไปและลับตาหายตัวไปหลังจากเลี้ยวถนน เขาหันหลังเบา ๆ และเดินเข้าไปในบ้านฉินหรูเหลียงเข้าไปในประตูวังและขับรถม้าตรงเข้าไปในวังชั้นใน ผ่านถนนต้นอู๋ถงหน้าโรงเรียนไท่ในฤดูกาลนี้ ยังสามารถมองเห็นเศษดอกมะเดื่อร่วงโรยอยู่บนพื้นได้ อีกไม่กี่วันก็จะหมดช่วงออกดอกแล้วถนนเส้นนี้เงียบสงบ และเมื่อพบองครักษ์ และเห็นว่าเป็นท่านแม่ทัพฉินหรูเหลียง พวกเขาทั้งหมดยืนตรงทำความเคารพอยู่ทั้งสองด้าน และรอให้รถม้าผ่านไปก่อนจึงจะเดินตรวจการณ์ต่อ683
ในที่สุดรถม้าก็หยุดที่ฝั่งตรงข้ามของพระตำหนักไท่เหอ เฉินเสียนลงจากรถและกล่าวกับฉินหรูเหลียงว่า “ขอบใจนะ”ฉินหรูเหลียงกล่าว “เมื่อคืนบอกแล้วไง ต่อไปไม่ต้องพูดคำนี้กับข้าแล้ว”บรรดาขุนนางม
