คอเสื้อของเธอค่อนข้างเย็น เฉินเสียนดึงขอบเสื้อเข้าหากัน และเธอพบว่าเธอใส่ชุดนอนของซูเจ๋ออยู่ และตามผิวหนังของเธอก็มีร่องรอยการจูบของเขาอยู่เต็มไปหมดใบหูของเฉินเสียนเป็นสีแดงกํ่าอยู่ระยะหนึ่งเฉินเสียนที่อยู่ภายใต้ผ้าห่มบาง ๆ เธอสัมผัสไปโดนตัวของซูเจ๋อทันทีที่เธอขยับ ความอบอุ่นที่ออกมาจากร่างกายของเขาที่แผ่ออกมานั้นช่างทำให้รู้สึกสบายเหลือเกินเฉินเสียนเอื้อมมือออกไปจับบนเตียงครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ชุดกระโปรงของข้าล่ะ?”ซูเจ๋อลุกขึ้นและพิงไปที่หัวเตียง เขาดูผ่อนคลายและอารมณ์ดี ผมของเขายุ่งเล็กน้อยและกระจายอยู่บนไหล่ของเขา เขากล่าวว่า “ชุดของท่านเปียกเหงื่อเมื่อคืน ไม่น่าจะใส่ได้แล้ว ข้าเตรียมชุดของข้าให้ท่าน จะใส่ไหม?”ให้เธอใส่ชุดของซูเจ๋อกลับไปที่วังหลวง ให้เหล่าขุนนางแก่ได้เห็น คงอยากจะบิดหูของเธอเพื่อปลูกฝังมารยาท ความละอาย และจริยธรรมในตัวเธอเป็นแน่แต่หากไม่ใส่ยังมีวิธีไหนอีก เธอคงไม่สามารถกลับไปโดยที่ไม่ใส่อะไรเลยยังไงก็ยังเช้าอยู่ เธอใส่ชุดของเขาและแอบกลับเข้าไป แล้วค่อยเปลี่ยนชุดแค่นั้นก็ได้แล้วเฉินเสียนจึงรีบสวมเสื้อผ้าที่พับอย่างเรียบร้อยไว้ข้างเตียง ขนาดเสื้อผ้าใหญ่มาก คลุมร่างผอมเพรียวของเธออย่างสมบูรณ์ กลิ่นไม้กฤษณาจาง ๆ ลอยเข้ามา675
เป็นกลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของซูเจ๋อ กลิ่นหอมจนหูและแก้มของเธอรู้สึกร้อนขึ้นเรื่อย ๆเฉินเสียนมัดผมของเธอไว้ด้วยกันและเตรียมจะลุกจากเตียง
