ทันทีที่เท้าแตะพื้น เธอก็ยืนไม่ได้ ความเจ็บปวดจากโคนขาทำให้ขาของเธอสั่นสะท้าน ร่างกายของเธอก็เซและเกือบจะล้มลงซูเจ๋อที่อยู่ข้างหลังเอื้อมมือออกไปจับเอวของเธอทันเวลาและลากเธอกลับไปที่เตียงเงาจาง ๆ บนศีรษะปกคลุมลงมา และเฉินเสียนเงยหน้าขึ้นเพื่อพบกับใบหน้าของซูเจ๋อและดวงตาที่ลึกลํ้าลึกของเขาคิ้วจาง ๆ ของเขาดูมีความหมายคลุมเครือ และเพิ่มความเกียจคร้านเล็กน้อยเฉินเสียนจับไหล่ที่กดลงมาเล็กน้อยของเขา และไม่สามารถมองดูเขาได้ และหัวใจของเธอก็เต้นอย่างกระสับกระส่ายในตอนเช้า ดวงตาของเธอล่องลอยและกล่าวว่า “ข้า ข้าใกล้จะไปสายแล้ว”เธอเกิดความสงสัยขึ้นในใจ เมื่อคืนเธอไม่ได้ทำแบบนั้นกับเขา เขาแค่ใช้นิ้วมือแต่ทำไมขาและเอวของเธอยังรู้สึกเจ็บจนแทบจะแตกสลาย?ซูเจ๋อสัมผัสใบหน้าที่แดงกํ่าของเธอและกล่าวในเวลาที่เหมาะสม “เมื่อคืนถึงแม้ว่าข้าจะไม่ได้ฝืน แต่ท่านเกร็ง เอวของท่านก็เหยียดตรง ขาของท่านก็บีบแน่น และใช้พลังกำลังเกินไป อาจจะรู้สึกเจ็บปวดบ้าง ไม่ควรประมาท”เฉินเสียนเม้มริมฝีปากและพูดด้วยความอายเล็กน้อย “ข้าไม่ได้ถามท่าน ท่านจะอธิบายทำไมเยอะแยะ”676
ซูเจ๋อกระซิบเบา ๆ “ท่านไม่ได้สงสัยในใจหรอกหรือ ข้าคิดว่าท่านจะสงสัยเสียอีก” เขาค่อย ๆ ยกตัวขึ้นมาอยู่เหนือร่างกายของเฉินเสียน ลมหายใจที่ใสสะอาดเข้ามาหาเธอในทันทีและเธอก็อ่อนแอลงอีกครั้งริมฝีปากของซูเจ๋อตกลงไปที่โคนหูของเธอ ราวกับว่าเขาชอบความร้อนจากใบหูสีแ
