ดงของเธอ ถูไปมาเบา ๆ อย่างละเอียดอ่อน และลมหายใจก็ไหลเข้าสู่หูของเธอเฉินเสียนตัวสั่นภายใต้ร่างกายของเขามีลำแสงในดวงตาของเฉินเสียน เธอหันศีรษะและกระซิบกับเขา “ซูเจ๋อ ข้าใกล้จะไปสายแล้วจริง ๆ…”“ยังเหลือเวลาอีกสองชั่วโมงก่อนจะถึงเวลาการเข้าเฝ้าเช้า ยิ่งรีบก็ยิ่งต้องค่อยๆ จัดการทีละขั้นตอน เมื่อแต่งชุดเรียบร้อยแล้ว ทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว ข้าถึงจะให้ท่านออกนอกประตูไปได้ ไม่เช่นนั้นหากกลับไปอย่างรีบร้อนแบบนี้ เกรงว่าคงไม่ทันได้ทานอาหารเช้า”หัวใจของเฉินเสียนสั่น แต่ก็รู้สึกอบอุ่นเธอพูดเบา ๆ “ก็ได้ ข้าทำตามที่ท่านบอกก็ได้ แต่ท่านลุกขึ้นก่อน”ซูเจ๋อเอนหลังลงบนเตียงและมองดูเธอแต่งตัว เธอดูไม่รีบร้อนเหมือนก่อนหน้านี้ แต่สายตาและความสนใจของเธอยังคงไม่สามารถเพ่งความสนใจไปที่เขาได้เฉินเสียนพูดด้วยความไม่มั่นใจเล็กน้อย “ท่านจ้องมองข้าแบบนี้ทำไมกัน ยังไม่ตื่นดีใช่ไหม หรือจะนอนต่อไหม?”677
ซูเจ๋อกล่าวอย่างสบาย ๆ “คํ่าคืนที่มีท่านนอนเคียงข้างผ่านพ้นไป ตอนนี้มีเพียงแค่เตียงว่างเปล่า ข้าจะนอนหลับได้อย่างไร”เฉินเสียนจ้องมาที่เขาอย่างรวดเร็วและสองเท้าของเธอเหยียบพื้นไว้แน่น ครั้งนี้เธอเตรียมตัวไว้ก่อน และยืนได้ตรงและนิ่งด้วยความพยายาม มุมของชายเสื้อผ้าถูกลากลงบนพื้นและพันรอบข้อเท้า เธอสวมชุดนี้ทำให้เธอมีสง่างาม ซูเจ๋อเอียงคอดูรอยจูบใต้กระดูกไหปลาร้าที่อยู่ใกล้กับปกคอเสื้อของเธอ เป็นรูปร่างที่น่าจับตามองอย่
