างมีเสน่ห์เธอจะออกไปเจอคนแบบนี้ได้อย่างไร เพียงแค่ปล่อยให้คนอื่นมองเธอ ก็ทำให้ซูเจ๋อไม่สบายใจที่คิดเรื่องนี้เฉินเสียนแอบมองเขาแล้วถามว่า “ท่านรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?เพราะเมื่อคืนข้ามาถึงก็ดึกมากแล้ว ทำให้ท่านไม่ได้พักผ่อน แล้วยังต้อง…ยังต้องดูแลข้า ทั้งนี้ทั้งนั้นคือมาทำให้ท่านลำบาก”ซูเจ๋อลุกขึ้นจากเตียง และหยิบเสื้อคลุมจากที่แขวนแล้วนำมาคลุมไว้บนไหล่ของเขา ยิ้มแล้วกล่าวว่า “ไม่เท่าไหร่ ต่อไปหากมีเรื่องแบบนี้อีก ยินดีต้อนรับท่านมารบกวนข้าได้ตลอดเวลาเลย”ซูเจ๋อเข้ามาจับมือเฉินเสียน และพาเธอออกไปล้างหน้าแปรงฟัน และฟังเขากล่าวว่า “พักฟื้นมาก็นานแล้ว ร่างกายควรจะหายดีเป็นปกติแล้ว”เฉินเสียนพูดอย่างเคร่งขรึม “ไม่ได้ ท่านยังต้องพักผ่อนให้มาก เอาเวลาที่เมื่อก่อนไม่ค่อยได้พักมาพักผ่อนเพิ่ม”ซูเจ๋อหรี่ตาลงและกล่าวว่า “ต้องพักผ่อนแบบนี้อีกนานแค่ไหน หนึ่งปีสองปีพอไหม? ให้ข้าทนมองดูท่านแบกรับทุกอย่างอยู่คนเดียว? ตอนนี้ก็น่าจะดีกว่า678
เมื่อก่อนมากแล้ว อย่างน้อยก็ไม่ต้องเอาแต่นอนพักรักษาตัวอยู่อย่างนั้น เพียงแค่อาจต้องใช้พลังงานเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อยกับบางสิ่ง”เฉินเสียนกล่าว “เหมือนที่ท่านพูด ไม่ต้องเอาแต่นอนพักรักษาตัว ข้าจะมีอะไรให้ลำบาก? ท่านพักผ่อนให้มากก็พอแล้ว ข้าไม่อยากเห็นท่านต้องมาบาดเจ็บและเสียเลือดอีกแม้แต่หยดเดียว ”เฉินเสียนปล่อยให้เขานำทางไป และทั้งสองคนก็เดินเล่นในลานบ้านอันเงียบ
