สงบ หญ้าและต้นไม้ในตอนเช้าปกคลุมไปด้วยนํ้าค้างใสราวคริสตัล และอากาศก็เต็มไปด้วยความชื้นเช่นกันมุมของเสื้อผ้าสีขาวของซูเจ๋อปัดมาโดนมือของเธอเป็นครั้งคราว นุ่มนวลและอ่อนโยนเฉินเสียนยืนอยู่ท่ามกลางแสงยามเช้า หันศีรษะไปมองเขา และทันใดนั้นก็กล่าวว่า “ซูเจ๋อ ท่านกลัวตายไหม?”ซูเจ๋อหยุดชะงักและตอบว่า “กลัวสิ ใครบ้างไม่กลัว”เฉินเสียนกล่าว “ข้าก็กลัวเหมือนกัน โดยเฉพาะเมื่อเร็ว ๆ นี้ ข้าคิดมาโดยตลอดหากข้าต้องจากไปก่อนท่าน ทิ้งท่านและซูเซี่ยนไว้จะทำอย่างไร ข้าไม่สามารถอยู่กับท่านไปตลอดชีวิต ข้าคงตายตาไม่หลับ เพราะฉะนั้นข้าจะรักษาชีวิตของข้าไว้ให้ดีที่สุด เพื่อให้ข้าได้มีชีวิตอยู่นานยิ่งขึ้น แต่ข้ากลัวว่าท่านจะจากไปก่อนข้า หากท่านทิ้งข้าและซูเซี่ยนไว้ ถึงตอนนั้นพวกเราควรทำอย่างไร?”ซูเจ๋อลูบที่หางตาของเธอและกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “ท่านอายุยังน้อย ทำไมถึงคิดเรื่องความเป็นความตายอย่างนี้”เฉินเสียนกล่าว “ไม่รู้ว่าท่านจะสามารถเข้าใจความรู้สึกของข้าได้ไหม ข้าไม่กลัวความลำบาก ข้าไม่กลัวความกดดัน และข้ายิ่งไม่กลัวว่าจะมีใครมาชี้หน้าด่า679
ข้า แต่ข้ากลัวการสูญเสีย ข้าจะพยายามรักษาชีวิตของข้า ท่านก็ต้องพยายามรักษาชีวิตของท่านด้วย ได้ไหม?”ซูเจ๋อขมวดคิ้วเล็กน้อยและคิดว่า “ดูเหมือนหากข้าต้องจากไปก่อน และทิ้งพวกท่านสองแม่ลูกไว้ คิดดูแล้วก็ทำใจไม่ได้เหมือนกัน”เฉินเสียนมองมาที่เขา และยิ้มแล้วกล่าวว่า “งั้นก็เป็น
