ย ๆ ยุ่งเหยิงเก็บอารมณ์ความรู้สึกไว้แทบไม่อยู่เสียงของเฉินเสียนเปลี่ยนไป เสียงสั่นที่มีเสน่ห์มาจากลำคอของเธอ กล่าวว่า“หากท่านยังมองข้าอยู่อย่างนี้…ข้าคงควบคุมไว้ไม่อยู่แน่ ๆ…”ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา หัวใจของซูเจ๋อก็สั่นสะเทือนเป็นคลื่นยักษ์ในทันทีเฉินเสียนปรับการหายใจของเธอต่อหน้าเขาอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอยืนพิงกำแพงและไม่เผชิญหน้ากับเขา เขายังไม่สังเกตเห็นความผิดปกติ คิดเพียงว่าเธอเดินทางมาทั้งร้อนและเหนื่อย จึงอยากที่จะพักผ่อนกลิ่นไม้กฤษณาจาง ๆ ปรากฏขึ้นเบา ๆ เฉินเสียนสูดดมเข้าไปและรู้สึกสบายจมูกมาก และซูเจ๋อก็มาอยู่ตรงหน้าของเธอในชั่วพริบตา เขาสัมผัสหน้าผากของเฉินเสียน และพบว่าร่างกายของเธอกำลังลุกไหม้ราวกับไฟเธอมีเหงื่อออกเต็มตัว เธอกัดฟันและทนกับมัน ไม่ยอมให้ตัวเองส่งเสียงใด ๆแต่เมื่อมืออันอบอุ่นของซูเจ๋อสัมผัสผิวของเธอ ร่างกายของเธอก็ส่งเสียงร้องออกมาโดยหวังว่าเธอจะกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของเขาทันที และหลอมละลายเข้าด้วยกันกับเขาซูเจ๋อวางมือบนข้อมือของเฉินเสียน และทันทีที่เขาขมวดคิ้ว เขาก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และใบหน้าของเขาก็เย็นชาเล็กน้อยเขากล่าว “รู้ว่าตัวเองไม่สบายทำไมถึงต้องอดทนไว้ ใครเป็นคนวางยาท่าน?”เมื่อถามออกไป ซูเจ๋อรู้คำตอบดี ในวังหลวงนอกจากเขาคนนั้น ยังจะมีใครอีก664
เขากอดเฉินเสียนไว้ในอ้อมแขนของเขา เฉินเสียนพยายามที่จะผลักเขาออกไป ดึงแขนของเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขาเฉิ
