นเสียนจับหน้าอกของซูเจ๋อ และกระซิบว่า “อย่า…อย่ากอดข้า ข้าเดินเองได้…” เธอหายใจเข้า หัวเราะและร้องไห้ในขณะเดียว “อันที่จริงข้าไม่ควรมารบกวนท่านในเวลานี้ ร่างกายของท่านยังไม่หายดี หมอบอกว่าท่านต้องพักผ่อนมาก ๆ…”ซูเจ๋อพูดด้วยเสียงตํ่า “นี่เป็นเหตุผลที่ท่านมาถึงแล้วเดินไปเดินมาอยู่ที่หน้าประตูอย่างงั้นหรือ?”“ซูเจ๋อ ท่านอย่ากอดข้า” เฉินเสียนร้องไห้ออกมา “ข้าพักอีกสักครู่ เดี๋ยวข้าก็จะกลับ…”ยิ่งเขาเข้าใกล้มากขึ้น เขาก็จะได้รับฤทธิ์ยา คลื่นความร้อนในร่างกายที่พลุ่งพล่าน ควบคุมมันไม่ได้เลย…อยากจะครอบครองเขาซูเจ๋ออุ้มเธอขึ้นจากพื้น หันกลับมาแล้วเดินเข้าประตูหลังพร้อมกับกล่าวว่า“ทำไมจะกอดท่านไม่ได้”“ท่านต้องใช้ความพยายามมากในการกอดข้า แต่ร่างกายท่านยังไม่หายดี…”ซูเจ๋อกล่าว “ข้ายังไม่ไร้ประโยชน์ถึงขนาดไม่มีแรงอุ้มท่าน ในเมื่อมาหาข้าถึงที่แล้ว มาถึงหน้าประตูแล้ว ยังจะคิดว่าไม่ว่ามาอีกหรือ ลักษณะท่านในตอนนี้นอกจากมาหาข้าแล้ว ยังมีใครอื่นอีกหรือ”ในที่สุดเฉินเสียนก็ใช้สองมือโอบกอดเอวของซูเจ๋อไว้ และกอดเขาไว้แน่น665
ใช่ เธอเป็นอย่างนี้ นึกถึงแต่ซูเจ๋อเพียงคนเดียว เธอรู้สึกได้อย่างแน่ชัดว่าร่างกายของเธอต้องการเขา แต่ทำไม่ได้ดวงตาของเฉินเสียนเต็มไปด้วยความเปียกชื้นของคราบนํ้าตา ใบหน้าของเธอกดทับหน้าอกของซูเจ๋อ และเธอก็พอใจมากที่ได้ถูเสื้อผ้าสีขาวของเขาเมื่อซูเจ๋ออุ้มเธอเข้ามาข้างในเรือน เธอพูดอย่าง
