ียงพอแล้ว659
เฉินเสียนละสายตากลับมา สะบัดบังเหียนเบาๆ กีบเท้าม้าก็เดินเข้าตรอกที่แปลกตาอย่างไม่รีบร้อน ส่วนฉินหรูเหลียงก็ยืนมองอยู่ด้านหลังจนกว่าเธอจะถึงหน้าประตูจวนของซูเจ๋อซึ่งเป็นประตูด้านข้างจวนซูเจ๋อ ก่อนหน้านี้เฉินเสียนเคยมาเยือนหลายคราแล้วคล้ายกับว่าหลังจากที่เธอเป็นจักรพรรดินีแล้วก็เคยใช้ประตูบานขึ้นเดินผ่านเลยเฉินเสียนทิ้งตัวลงจากหลังม้า มองฟากฟ้าด้วยความสับสน ยามนี้ก็ดึกมาแล้วไม่รู้ว่าการมากะทันหันของเธอจะรบกวนการพักผ่อนของซูเจ๋อหรือไม่ทั้งๆที่อยากพานพบเขาสักเต็มประดา ทว่าเมื่อมาถึงแล้ว เฉินเสียนก็ไม่อยากปลุกเขาตื่นจากฝันอันหวานชื่นของเขาร่างกายซูเจ๋ออ่อนแออยู่แล้ว เธอมาด้วยสภาพนี้ไม่เท่ากับเป็นการหาความย่◌ุงยากให้เขาหรือ? เขาเห็นตัวเองในสภาพเช่นนี้คงต้องเป็นห่วงอีกแน่เฉินเสียนยืนยกมือลูบบานประตูเบาๆ โดยไม่ได้เคาะประตูเป็นเวลานาน เธอสูดลมหายใจเข้าออก พยายามสูดลมเย็นเข้ามาดับกองเพลิงในร่างกาย เธอรู้สึกว่าลมหายใจของเธอไม่ใช่ลมหายใจอีกต่อไป หากแต่เป็นควันไฟเสียมากกว่าเฉินเสียนเอ่ยด้วยความสับสนมึนงง “ฉินหรูเหลียง ข้าเสียใจแล้ว ข้าไม่ควรมาหาเขาคืนนี้”เพียงแต่ตรอกที่เงียบสงัดไร้เสียงตอบกลับเวลานี้ฉินหรูเหลียงไม่ได้อยู่ทางปากซอยแล้ว เขารอจนไม่เห็นเฉินเสียนเคาะประตูเสียที จึงกระโดดข้ามกำแพงเข้าจวนของซูเจ๋อ660
รัตติกาลที่เงียบกริบ ซูเจ๋อเข้านอนแล้ว ทว่าฉินหรูเหลียงเข้ามาในจวนของเข
