ลยหรือ? ทำไมถึงไม่ยอมพูดกับข้าแม้แต่คำเดียว?”เฉินเสียนกล่าว “ท่านพูดมาสิ นาทีไหนที่ข้าไม่รังเกียจท่าน”องค์ชายหกยิ้มและตรัสว่า “ก็ถูกของท่าน เพราะตอนนี้ข้ายืนอยู่ฝั่งเหล่าขุนนางที่ดื้อรั้นเหล่านั้น จะแยกคู่รักให้ออกจากกัน”“ท่านมีความสุขของท่านไปเถอะ แต่ท่านจะมีความสุขได้อีกไม่นาน” เฉินเสียนกล่าวด้วยเสียงเรียบ “ทางที่ดีอย่าทำให้ข้ารู้ว่าท่านแอบมีแผนชั่วร้าย มิเช่นนั้นข้าจะลงโทษเจ้าไปขังอยู่พระตำหนักเย็นตลอดชีวิตและไม่ต้องได้เห็นเดือนเห็นตะวัน”องค์ชายหกถอนหายใจและกล่าวว่า “อันที่จริงจะมาโทษข้าไม่ได้ หากจะโทษต้องโทษตัวท่านเอง ท่านเป็นองค์จักรพรรดิ จะต้องนึกถึงความสงบสุขและความสามัคคีของวังหลัง ก็ต้องเข้าใจที่จะแบ่งความรักให้ทั่วถึงทุกคน ท่านลองดูสิตั้งแต่ที่ข้ามาอยู่ที่วังหลังนี้ ท่านยังไม่เคยแม้แต่จะมองมาที่ข้า ในใจคิดถึงแต่ซูเจ๋อ” ใบหน้ามืดมนเขาด้วยนํ้าเสียงที่ไร้เดียงสาและไม่พอใจเล็กน้อย แต่ยิ้มออกมาและกล่าวว่า “แน่นอนว่าข้าคาดหวังว่าเขาจะออกไปจากชีวิตของท่านตลอดไป”เฉินเสียนหยุดการก้าวเท้าของเธอทันทีองค์ชายหกพูดอย่างผ่อนคลาย “อ้อใช่ ข้าชื่อเย่ซวิ่น ต่อไปท่านไม่ต้องเรียกข้าว่าองค์ชายหกแล้ว”630
เฉินเสียนยังคงไม่หันกลับมามองเขา แต่กล่าวว่า “หากท่านกล้าทำอะไรเขาข้าจะต้องทำให้ท่านเสียใจอย่างแน่นอน”“ตอนนี้ไม่ต้องเป็นข้าหรอก เพียงแค่ขุนนางเหล่านั้นก็เพียงพอให้ท่านลำบากใจมากพอแล้ว”เฉินเสียน
