ล่าวกับเหล่าสหายที่มาร่วมงานอย่างสบายใจว่า “หากผู้ใดชอบ ถูกใจนาง เอากลับไปเล่นไม่กี่วันก็ย่อมได้”ใจของเหมยอู่มีความโศกเศร้า นํ้าตาไหลออกมาทางหางตา แต่ตั้งแต่ต้นจนจบไร้เสียงรํ่าไห้ออกมา กล่องเสียงรํ่าไห้ถูกความสุขที่อยู่ในร่างกายของเธอปกปิดไว้และมีเสียงครางกระเสร่าออกมาแทนที่สุดท้ายนางก็เป็นเพียงของเล่นที่ทำให้คนชื่นชอบมีความสุขแล้วเปลี่ยนมือกันไป ทั้งหมดนี้กลับไปเป็นอย่างเมื่อก่อนไม่ได้แล้วท้ายที่สุดแล้วฉินหรูเหลียงไม่ยินยอมช่วยนางออกจากปล่องไฟนี้เลยหลังจากเสร็จกิจแล้ว นางลากสังขารอ่อนปวกเปียกกลับมาที่ห้องโถงใหญ่ และยังฝืนยิ้มอย่างต่อเนื่อง ไม่รู้ว่าวันพรุ่งจะไปที่เรือนผู้ใดอีกก่อนวันส่งท้ายปีเก่า เหลียนชิงโจวถูกเรียกกลับมาที่เมืองหลวง พอดีกับสามารถฉลองตรุษจีนที่เมืองหลวงด้วยเฉินเสียนถามยืมตั๋วเงินกับเขาอย่างสง่าผ่าเผย เหลียนชิงโจวเช็ดขอบหน้าผากที่เหงื่อไหล กล่าวว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมถูกรีดคั้นจนบีบไขมันหนึ่งหยดออกมาได้แล้ว ตอนนี้ร้านค้าของเหลียนจี้แต่ละร้านไม่มีสินค้าอีกทั้งไม่มีตั๋วเงิน ตอนนี้กระหม่อมกำลังคิดวิธีการหมุนเวียนตั๋วเงินพ่ะย่ะค่ะ”589
เดิมเฉินเสียนก็ไม่อยากหวังกับเหลียนชิงโจว ถึงอย่างไรช่วงที่สู้รบยุทธปัจจัยล้วนหยิบแบกภาระรับผิดชอบออกมาจากกระเป๋าของเขา ที่จริงมันก็น่าจะสิ้นเปลืองพอประมาณแล้วด้วยเหตุนี้เฉินเสียนทำได้เพียงริเริ่มมัธยัสถ์ เริ่มต้นจากพระราชวังกับราชสำนักเธอน
